Hoofdstuk 2: Het feest van de duivel
Het huis was een twee verdiepingen tellende koloniale woning in een buurt met keurig onderhouden gazons en witte hekjes – zo’n plek waar mensen net doen alsof de wereld niet vol ellende zit.
Vanavond was het een drukte van jewelste in huis.
De bas dreunde door de ramen. Dure auto’s stonden lukraak geparkeerd op het gazon. Het was een feest. Gavin, een man die leefde van het trustfonds van zijn vader en een flinke dosis arrogantie, organiseerde een van zijn legendarische « Friday Fights ».
Arthur parkeerde een blok verderop. Hij stapte uit de truck. Hij droeg zijn oude M65 veldjas. In de ene hand hield hij het jachtgeweer, verborgen onder de lengte van zijn jas. In de andere hand de schop.
Hij liep de oprit op. Hij klopte niet aan. Hij schopte tegen de voordeur.
Het zware eikenhouten kozijn splinterde. De deur vloog uit zijn scharnieren en knalde tegen een tafel in de hal.
De muziek stopte niet meteen. Het duurde een paar seconden voordat de mensen in de woonkamer beseften dat de Dood zojuist het gebouw was binnengekomen.
Er waren er een stuk of twaalf. Mannen van in de twintig en dertig, in designerkleding en met speciaalbieren in hun handen. Gavin stond in het midden van de kamer, een glas bourbon in zijn hand. Hij keek naar Arthur, zijn ogen werden een fractie van een seconde groot voordat zijn gebruikelijke zelfvoldane blik terugkeerde.
« Nou, kijk eens aan! » riep Gavin boven de muziek uit. « Het Fossiel is gearriveerd! Ben je gekomen om je dochter terug te smeken, Artie? Want ze is een beetje… uitgeput op dit moment. »
De mannen om hem heen lachten. Een van hen, een reusachtige man genaamd Miller, stapte naar voren. Hij was een van Gavins ingehuurde « beveiligings »-boeven.
‘Je bent in het verkeerde huis, ouwe,’ zei Miller, terwijl hij zijn tanden ontblootte.
Arthur zei geen woord. Hij keek naar Gavin. ‘Waar zijn de anderen?’
‘De anderen?’ grinnikte Gavin. ‘Oh, je bedoelt de jongens die me vanavond hebben geholpen haar ‘in toom te houden’? Die zijn hier. We hebben het erg gezellig gehad, Artie. Ze kan echt wel tegen een stootje.’
Gavin haalde zijn telefoon uit zijn zak. « Eigenlijk heb je het beste deel gemist. Kijk hier eens naar. »
Gavin tikte op het scherm en draaide het naar Arthur.
De video was schokkerig. Je zag Sarah op de keukenvloer liggen, met haar handen boven haar hoofd. Gavin lachte terwijl hij haar in haar ribben schopte. Miller en een andere man juichten en deden af en toe mee. Sarah snikte en smeekte om Toby’s veiligheid.
‘Zie je wel?’ sneerde Gavin. ‘Ik ben regisseur. Misschien zet ik het wel online. ‘Trailer Trash Gets Taught Lesson’. Wat vind je ervan?’
Arthurs blik vernauwde zich tot de wereld niets meer was dan een roodgetinte tunnel. De muziek, het gelach, de geur van dure bourbon – alles vervaagde. Er was alleen nog het gewicht van het staal in zijn hand en de hitte van de haat in zijn bloed.
‘Ik ben niet gekomen om te bedelen,’ zei Arthur, zijn stem klonk als twee stenen die tegen elkaar schuurden. ‘Ik ben gekomen om te graven.’
