Hij keek naar de telefoon. Hij keek naar mij. Toen keek hij naar mijn vader, wiens gezicht bleek werd.
‘Dit is geen diefstal,’ zei ik met een vastberaden stem. ‘Dit is intimidatie. En ik ga aangifte doen.’
De dynamiek veranderde onmiddellijk. McCanns houding veranderde. Hij draaide zich naar mijn vader, zijn stem verloor de beleefde toon. « Meneer Flores, dit is een civiele zaak. U hebt politiebronnen verspild en een valse aangifte gedaan. »
‘Ze liegt!’ brulde mijn vader, toen hij besefte dat zijn verhaal in elkaar stortte. Hij stormde op me af en wees met zijn vinger. ‘Jij ondankbare smeerlap! Na alles wat ik ervoor betaald heb!’
David ging tussen ons in staan, maar ik legde een hand op zijn borst. Ik heb dit onder controle.
Ik stapte naar voren en verkleinde de afstand tot ik vlak naast mijn vader stond. Ik gebruikte mijn Command Voice – de stem die ontworpen was om boven het gebrul van helikopterrotoren uit te komen.
« GENOEG. »
Het woord klonk als een zweepslag. De agenten richtten zich op. Mijn vader verstijfde, met open mond. Hij had deze stem nog nooit gehoord.
‘Je bent klaar,’ zei ik kalm en dreigend. ‘Verlaat mijn terrein.’
‘Meneer Flores, laten we gaan,’ zei McCann, terwijl hij zijn arm vastpakte.
Terwijl ze hem naar zijn auto sleepten, draaide mijn vader zich om, wanhopig op zoek naar het laatste woord. ‘Denk je dat jouw rang je gelijk geeft? Denk je dat die medailles je beter maken dan mij?’
Ik stond op mijn veranda, omringd door de flitsende lichten.
‘Nee, pap,’ zei ik, hard genoeg zodat de buren het konden horen. ‘Dat betekent niet dat ik gelijk heb. Het betekent alleen dat ik deze rust heb verdiend.’
Hij stortte in. Hij stapte in zijn auto en reed weg.
Na de confrontatie daalde een diepe stilte over ons leven neer. Het was geen triomf; het was gewoon… voorbij.
Maanden verstreken. De zomer ging over in een vochtige herfst in Virginia. Toen, eind augustus, kwam er een telefoontje van dominee Lewis, de geestelijke uit mijn geboortestad.
‘Nola,’ zei hij met een zware stem. ‘Ik vond dat je dit moest weten. De bruiloft van je broer is afgezegd.’
« Geannuleerd? »
“Zijn verloofde ontdekte de financiële leugens. En… er was nog een andere vrouw. Het is een puinhoop. Maar Nola, het is je vader. Zijn imperium stort in.”
De dominee legde uit dat de privéschool enorme verliezen leed. Mijn vader had geld van de ene rekening naar de andere overgeheveld om schulden af te lossen. De rechtszaken stapelden zich op.
‘Hij bouwde zijn huis op zand, en nu is het tij opgekomen,’ zei de dominee. ‘Hij verliest alles.’
