“Dat zal hij nooit doen. Overwinning is niet hem excuses laten aanbieden. Overwinning is de dag waarop je beseft dat je zijn excuses niet nodig hebt.”
Ik verliet dat kantoor met een nieuw missiedoel voor ogen: de vrede beschermen.
Maar mijn vader was nog niet klaar. Toen de psychologische oorlogsvoering faalde, koos hij voor de nucleaire optie.
Het was dinsdag. Ik zat midden in een belangrijke inlichtingenbriefing. De kamer was donker, alleen verlicht door beeldschermen. Mijn telefoon, die op stil stond, begon hevig te trillen op de tafel.
Hoofdcommissaris Ramos onderbrak de briefing. « Mevrouw? »
Ik keek naar het scherm. Politie van Norfolk. Politie van Norfolk. David. Politie van Norfolk.
Er verscheen een berichtje van David: Hij heeft de politie gebeld. Ze zijn bij het huis. Kom nu naar huis.
Ik nam de volgende oproep aan. « Commandant Flores. »
« Mevrouw, u spreekt met agent McCann van de politie van Norfolk. We zijn bij uw woning. We hebben een melding van… huiselijke diefstal met een waarde van meer dan $8.400. De aangever, meneer Flores, beweert dat u $8.400 heeft gestolen. »
Ik stond zo snel op dat mijn stoel achterover viel. « Ik kom eraan. »
Ik reed als een bezetene, raasde langs de grijze vlakte van de basis, mijn gedachten tolden door mijn hoofd. Diefstal. Een strafrechtelijke aanklacht kon mijn veiligheidsmachtiging intrekken. Het kon mijn carrière beëindigen. Hij probeerde me in de boeien te slaan.
Toen ik met een noodstop voor mijn huis tot stilstand kwam, ontvouwde zich een regelrechte nachtmerrie. Knipperende rode en blauwe lichten verlichtten het gazon. Buren gluurden door de jaloezieën. En daar, midden op mijn gras, stond mijn vader. Hij gebaarde wild naar twee agenten en speelde de rol van de radeloze, deftige schooldirecteur die te maken had met een lastige jongen.
David stond op de veranda, met zijn armen over elkaar, een stenen muur die hem afschermde.
Ik sprong uit de auto, nog steeds in mijn volledige gevechtsuniform: camouflagepak, laarzen en ranginsignia op mijn borst.
Mijn vader zag me. En heel even grijnsde hij. Een klein, triomfantelijk lachje. Ik heb je te pakken. Hij verwachtte dat ik zou gillen. Hij verwachtte het van de dochter.
In plaats daarvan kreeg hij de commandant.
De paniek verdween. Een koude, arctische kalmte daalde over me neer. Ik liep het gazon op.
‘Mevrouw, bent u Nola Flores?’ vroeg agent McCann, zichtbaar vermoeid.
“Dat ben ik, agent.”
« Je vader beweert dat je zonder toestemming geld hebt overgemaakt. We onderzoeken de mogelijkheid van een misdrijf. »
‘Agent, staat uw bodycam aan?’ vroeg ik kalm.
“Ja, mevrouw.”
‘Goed.’ Ik pakte mijn telefoon. ‘Agent, wat mijn vader u verteld heeft, is een leugen. Dit is een vergeldingsactie vanwege een familieruzie. Hij eiste geld via een sms. Ik heb geweigerd.’
Ik opende mijn bankapp en hield hem voor de camera. « Laat me de diefstal zien, agent. »
McCann kneep zijn ogen samen terwijl hij naar het scherm keek. Hij zag de datum. Hij zag de ontvanger. En hij zag het bedrag.
$1,00.
