Dat was het enige antwoord dat ze nodig had.
De volgende ochtend, voordat een nieuwe emotionele toespraak haar in de val kon lokken, bezocht Nora een gemeubileerde studio in het centrum. Het was klein – nauwelijks genoeg ruimte voor een bed, een smalle tafel en een enkel zonnig raam met uitzicht op een steegje – maar het was schoon, betaalbaar en van haar. Ze tekende meteen.
Tegen die avond had ze verhuizers ingehuurd, haar postadres gewijzigd, waar mogelijk de nutsvoorzieningen op een andere naam gezet en al haar bezittingen ingepakt. Het huurcontract van het huis liep nog twee maanden, maar ze betaalde de boete om het voortijdig te beëindigen. Het deed pijn. Maar toch niet zoveel als wanneer ze was gebleven.
Ze liet niets achter dan de oude bank die bij het huis hoorde, een lamp met een gebarsten lampenkap en de stilte die haar ouders voor gehoorzaamheid hadden aangezien.
De volgende middag reden Ronald en Denise met een gehuurd busje de oprit op, in de verwachting dat ze begrip zouden tonen, de situatie onder controle zouden houden en direct een plek zouden vinden om te landen.
In plaats daarvan troffen ze open gordijnen aan, lege kamers en een huis waar de afwezigheid voelbaar was.
Nora stond in de deuropening met haar handtas en sleutels.
Haar moeder stapte als eerste naar buiten, versteend. « Wat is dit? »
Nora deed de deur achter zich op slot en overhandigde een envelop.
‘Het is het adres van een motel voor kort verblijf, het telefoonnummer van een adviseur voor seniorenwoningen en het adres van Lily’s bakkerij,’ zei ze kalm. ‘Daar kun je het beste beginnen.’
Het gezicht van haar vader kleurde rood.
Toen zette hij woedend een stap in haar richting – net op het moment dat de buurman aan de overkant zijn deur opendeed en begon te kijken.
