De essentie weer centraal stellen
Na deze noodzakelijke pauze richtte Julien zich op wat er echt toe deed: een stabiel en liefdevol thuis bieden aan Léa en Manon. Nu de adoptie rond was, vonden ze alle drie hun draai weer. Tussen pruttelende spaghetti, luide muziek en spontane lachbuien vulde het huis zich langzaam maar zeker met een nieuwe warmte.
Op de avond dat de meisjes een kaarsje aanstaken ter nagedachtenis aan hun moeder, begreep Julien dat hij niets te betreuren had. Ze hadden een steunpilaar nodig, en hij was die steunpilaar geweest. Terwijl hij hun kleine handjes in de zijne hield, bezegelden die woorden alles: « We wisten dat jullie voor ons zouden kiezen. »
Soms begint echt geluk pas wanneer je voorgoed afscheid neemt van alle schijn .
