‘Het is een gewoonte,’ zei Sarah.
‘Juist,’ lachte Ethan nerveus. ‘Kijk, schat. Je hoeft niet meer te doen alsof. Mama en ik hebben gepraat. We weten dat het al zes maanden geleden is. Het appartement moet vreselijk zijn. De eenzaamheid moet je wel opvreten.’
‘We zijn bereid je te vergeven,’ onderbrak Linda, terwijl ze haar armen over elkaar sloeg. ‘Voor de scheiding. Voor de schaamte die je het gezin hebt bezorgd. Ethan wil je graag terug.’
‘Neem me terug?’ Sarah trok een wenkbrauw op.
‘Ja,’ zei Ethan genereus. ‘Je kunt intrekken in mijn nieuwe appartement. Er is een logeerkamer voor mama. Maar er zijn wel voorwaarden.’
« Voorwaarden? »
« Volledige financiële transparantie, » zei Linda. « Ethan beheert de boekhouding. Je krijgt zakgeld. Geen geld meer verbergen. Geen ‘advieswerk’ meer. Je hebt een vaste baan nodig, misschien in de supermarkt. Iets simpels. »
« En een verontschuldiging, » voegde Ethan eraan toe. « Een openbare verontschuldiging. Aan mama. Voor het weglopen. »
Sarah keek hen aan. Ze leken wel artefacten uit een museum van slechte beslissingen. Ze geloofden oprecht dat ze aan het verdrinken was. Ze geloofden dat ze hier zat, in een maatpak, te bidden om een reddingsvlot terug naar hun eiland van ellende.
‘Voordat we het over terugkomen hebben,’ zei Sarah, terwijl ze haar kopje met een weloverwogen klik neerzette. ‘Ik heb iets om je te laten zien.’
Ze greep in haar leren draagtas.
‘Is het een rekening?’ sneerde Linda. ‘Wij betalen jouw schulden niet, Sarah. Dat is je les.’
‘Het is geen wetsvoorstel,’ zei Sarah.
Ze haalde een blauwe map tevoorschijn. Die was dik.
Ze schoof het over de tafel.
Linda greep het voordat Ethan het kon aanraken. Met gretige vingers scheurde ze het open, op zoek naar achterstallige aanmaningen of uitzettingsbevelen om te bespotten.
Ze opende de map.
De eerste pagina was geen rekening. Het was een loonstrookje.
Linda’s ogen werden groot. Haar mond ging open, maar er kwam geen geluid uit. De zelfvoldane glimlach verdween van haar gezicht als olie.
‘Wat is dit?’ vroeg Ethan, terwijl hij over haar schouder meekeek.
Hij zweeg.
