‘Nee,’ zei Sarah. ‘Om het je te laten zien. Ik wilde dat je zag dat ik niet gefaald had. Ik wilde dat je zag dat het enige dat me tegenhield… jij was.’
Ze draaide zich om naar de kamer. Ze verhief haar stem iets.
« Beveiliging? »
Twee forse mannen in zwarte pakken, die de ingang discreet in de gaten hadden gehouden, stapten naar voren.
‘Ja, mevrouw Vance?’
‘Deze gasten gaan weg,’ zei Sarah. ‘Begeleid ze alstublieft naar buiten. En zorg ervoor dat ze geen bestek meenemen.’
De kamer werd stil. Sarah’s collega’s keken toe. De familieleden keken toe.
Ethans gezicht werd paars. « Jullie zetten ons eruit? »
‘Dit feest is voor mensen die mij steunen,’ zei Sarah. ‘En jullie twee hebben dat nooit gedaan. Nooit. Ga alsjeblieft weg.’
Linda keek om zich heen. Ze zag het oordeel in de ogen van Sarah’s nieuwe vrienden. Ze zag het medelijden in de ogen van haar eigen familieleden.
‘Laten we gaan,’ fluisterde Linda, terwijl ze Ethans arm vastpakte. ‘Ze is gek. Ze is arrogant.’
‘Ze heeft gelijk,’ zei tante Becky luid vanaf de buffettafel.
Ethan draaide zich om. « Tante Becky? »
‘Ze heeft gelijk, Ethan,’ zei Becky, terwijl ze een garnalenspies vasthield. ‘Je vertelde ons dat ze een zwerver was. Je vertelde ons dat ze blut was. Het lijkt erop dat jij degene was die haar naar beneden haalde.’
Een instemmend gemompel ging door de familie.
‘Dus Ethan heeft gelogen?’ vroeg oom Jim. ‘Hij was de parasiet?’
Ethan keek naar zijn familie. Hij keek naar Sarah, die daar fier stond in haar rode jurk, onaantastbaar.
Hij liet zijn hoofd hangen.
‘Laten we gaan, mam,’ mompelde hij.
Hij sleurde Linda mee naar de lift. De dertig familieleden volgden, onhandig schuifelend, en lieten hun half opgegeten eten achter.
Sarah keek hen na. Toen de liftdeuren achter Ethans verslagen gezicht dichtschoven, voelde ze een fysieke opluchting. De laatste band was verbroken.
Het gewicht was verdwenen.
