Terug naar normaal… of bijna.
Als de storm voorbij is, pakt het leven zijn normale gang weer op. De dagelijkse routines keren terug, de kinderen worden groot, de prioriteiten verschuiven. Toch verandert er iets. Een subtiele afstand sluipt erin, in eerste instantie bijna onmerkbaar: stiltes, afwezigheid, een nieuwe prikkelbaarheid. We praten onszelf aan dat het vermoeidheid is, de emotionele nasleep, de behoefte om na een intense beproeving weer contact te maken.
Zoals veel vrouwen bagatelliseren we het, zoeken we excuses en wachten we af. Want liefhebben betekent ook begrijpen en tijd geven.
