Hij liep naar de zijkant van het bed en hield een veilige afstand, alsof mijn vermoeidheid besmettelijk was.
‘Mark?’ fluisterde ik, mijn keel droog. ‘De baby’s… ze zijn er.’
‘Ik zie ze,’ zei hij afwijzend, terwijl hij met zijn hand naar het raam wees zonder zijn hoofd om te draaien. ‘Het gaat goed met ze. De oppassers komen ze later ophalen.’
Hij greep in zijn aktetas en haalde er een dikke, blauwe map met juridische documenten uit. Hij gooide die op mijn borst. De map landde met een doffe klap en drukte tegen mijn chirurgische incisie. Ik kreunde van de pijn.
‘Wat is dit?’ vroeg ik, terwijl mijn handen trilden toen ik de map aanraakte.
‘Scheidingspapieren,’ zei Mark kalm. ‘En een geheimhoudingsverklaring. Onderteken ze.’
De wereld leek op zijn kop te staan. « Scheiding? Mark, ik ben net drie uur geleden bevallen. »
‘En kijk eens hoe je eruitziet,’ siste Mark. Hij gebaarde naar mijn lichaam, naar de infuuslijnen, naar de bleke, gezwollen huid. ‘Je bent een puinhoop, Anna. Je bent al maanden een puinhoop. Je bent dik, je bent moe en je bent saai. Je verpest mijn imago.’
Hij strekte zijn hand uit en trok Chloe naar zich toe. Ze giechelde, een wreed, tinkelend geluid, en legde haar hoofd op zijn schouder, terwijl ze me met medelijden aankeek.
‘Ik ben de CEO van een techconglomeraat met een omzet van miljarden dollars,’ verklaarde Mark, terwijl hij zijn borst vooruit stak. ‘Ik heb een partner nodig die mijn status weerspiegelt. Iemand jong, energiek en representatief. Chloe past perfect bij dat imago. Jij… jij bent gewoon een huisvrouw die geluk heeft gehad.’
Ik staarde hem aan. De man van wie ik had gehouden. De man die ik had gevormd. Hij herschreef de geschiedenis in realtime. Hij geloofde oprecht dat hij de zon was waaromheen de wereld draaide, en dat ik slechts een stervende satelliet was.
‘Je verlaat me… voor haar?’ vroeg ik, mijn stem klonk wat harder. ‘Omdat ik eruitzie als een vrouw die net een operatie heeft ondergaan?’
‘Ik verlaat je omdat ik je ontgroeid ben,’ corrigeerde Mark. ‘Teken nu de papieren. De voorwaarden zijn simpel. Je krijgt een kleine alimentatie voor twee jaar. Ik houd het bedrijf, het penthouse en de bezittingen. Ik behoud de volledige controle. Als je niet tekent, sleep ik dit voor de rechter tot je straatarm bent. Ik heb de beste advocaten van de stad. Jij hebt niets.’
