De ochtendschok: stilte versus bruisende energie
Voor mij is de ochtend heilig. Hij begint rustig, bijna eerbiedig: een kop koffie, vrede en stilte, tijd om de gedachten te laten bezinken. Voor haar daarentegen begon de dag om zes uur met een knal. De radio stond hard aan, de afwas rammelde, vrolijke telefoontjes… het huis zoemde als een treinstation in de spits.
Ik probeerde erover te praten en stelde een rustiger ontwaken voor. Het antwoord, oprecht maar verontrustend, was: “Maar we leven gewoon!” Naarmate de weken verstreken, merkte ik dat ik uitkeek naar de avond, niet om haar weer te zien, maar om de stilte te vinden. Een zeker teken.
