Na veertien jaar lang hun huur, vakanties en medische kosten te hebben betaald, kreeg ik een berichtje: Kom alsjeblieft niet met Thanksgiving. We houden het alleen met familie – en dat ben jij niet. Het bericht kwam binnen om 7:12 uur ‘s ochtends op een donderdag, het uur waarop de gang van mijn gebouw nog naar verbrande toast rook en de stad buiten mijn raam er schoon, bleek en leeg uitzag. Ik had Sinatra zachtjes neuriën uit een krakende speaker, een van die ‘comfortabele achtergrondmuziek’-afspeellijsten die ik al sinds mijn studententijd op repeat had staan. Op mijn koelkast hing een klein magneetje met de Amerikaanse vlag erop, waarop een boodschappenlijstje stond dat ik met een zwarte Sharpie had geschreven: eieren, koffie, rozemarijn en een kalkoen waarvan ik niet zeker wist of ik die wel voor iemand anders dan mezelf zou klaarmaken. Ik staarde naar het bericht tot het scherm donker werd. Geen emoji. Geen ‘ik hou van je’. Gewoon een abrupte overgang, alsof een deur dichtging zonder dat ik het slot omdraaide. Ik typte niet uit waarom. Ik vroeg niet om uitleg. Ik vroeg zelfs niet of ze een grapje maakten. Ik antwoordde: « Bericht ontvangen. U ontvangt binnenkort een bericht. » En voor het eerst in jaren trilden mijn handen niet. Het nadeel van de dochter zijn die altijd alles regelt, is dat je niet doorhebt dat je aan het verdrinken bent, totdat iemand je vertelt dat je niet welkom bent aan wal. Mijn naam is Anna Ellis. Ik ben zevenendertig. Ik ben het soort dochter dat mensen omschrijven met complimenten die klinken als opdrachten: verantwoordelijk, stabiel, degene die iedereen bij elkaar houdt. Degene die « niet emotioneel wordt ». Degene die « het aankan ». Veertien jaar lang dacht ik dat dat betekende dat ik ertoe deed. Het begon toen ik drieëntwintig was en net aan mijn eerste baan in de techwereld was begonnen. Volledige secundaire arbeidsvoorwaarden, een hoekkantoor dat aanvoelde als een troon, een badgekoord waardoor ik het gevoel had dat ik eindelijk volwassen was geworden. Mijn eerste salaris werd op mijn rekening gestort en ik liep naar de supermarkt alsof ik door mijn eigen toekomst wandelde. Die avond belde mijn moeder huilend op. ‘We komen even wat geld tekort voor de huur, schat,’ zei ze, haar stem trillend op die geoefende manier waardoor ik me een slecht mens voelde omdat ik überhaupt geld had. ‘Maar voor een maand. Je vader zal wel weer meer uren gaan werken.’ ‘Hoeveel?’ vroeg ik, terwijl ik mijn bankapp al opende. “Achthonderd.”