In het derde jaar steeg het bedrag naar $3.500.
« Megan wil een online marketingcursus volgen, » legde haar moeder uit. « Ze heeft eindelijk haar passie gevonden. Ze wil influencer worden. »
In het vijfde jaar bedraagt de vergoeding $4.500.
“Het huis heeft reparaties nodig. De gezondheid van je vader verbetert niet. Je weet hoe duur zijn medicijnen zijn.”
Ik heb het nooit in twijfel getrokken. Ik heb gewoon mijn budget aangepast. Ik heb mijn sportschoolabonnement opgezegd, ben gestopt met uit eten gaan en heb in de weekenden freelance consultancywerk aangenomen om de financiën op orde te krijgen.
Daniel en ik hadden toen al twee jaar een relatie. Hij merkte het op.
“Paige, wanneer gaan we het erover hebben om samen een huis te kopen?”
‘Binnenkort,’ zei ik. ‘Ik moet alleen nog even wat meer sparen.’
Hij drong niet aan, maar op een Thanksgiving-dag, na een bezoek aan mijn ouders, stelde hij me een vraag die me is bijgebleven.
‘Heb je gemerkt dat je moeder nooit vraagt hoe het met je gaat?’
Ik heb het weggelachen.
“Ze heeft het gewoon druk.”
« Ze heeft veertig minuten lang iedereen verteld over Megans Instagram-volgers. Ze heeft jouw promotie geen enkele keer genoemd. »
Daar had ik geen antwoord op.
Wat ik wél had, was een herinnering.
Vier jaar geleden belde mijn grootvader me zomaar op.
Opa Harold. Mama zei altijd dat hij het te druk had om ons te zien, dat hij zich niet echt om familie bekommerde. Maar die dag was zijn stem zacht – voorzichtig.
“Paige, ik moet je iets vragen.”
‘Ben je gelukkig? Is je moeder… is ze goed voor je?’
Ik aarzelde. Iets in zijn toon maakte me ongemakkelijk.
“Ja, opa. Alles is in orde.”
Hij zweeg even. Toen:
“Mocht dat ooit veranderen, bel me dan. Beloof het me.”
“Ik beloof het.”
Toen heb ik opgehangen en het vergeten.
Dat had ik niet moeten doen.
De zwangerschap veranderde alles.
Ik was 33 toen ik die twee roze streepjes zag. Daniel huilde. Ik huilde. Voor het eerst in jaren voelde ik iets in me veranderen.
Ik begon aan de berekening die ik al een tijdje had uitgesteld. 4500 dollar per maand keer 12 keer negen jaar.
$486.000.
Ik had een huis kunnen kopen. Ik had een spaarpotje voor de studie van mijn kinderen kunnen opzetten. Ik had een vakantie kunnen nemen die niet alleen een lang weekend was.
Maar ik heb die gedachte van me afgeschud.
Het ging nu om de baby.
Ik heb mama gebeld.
“Ik heb fantastisch nieuws. Ik ben zwanger.”
‘Oh, Paige, eindelijk,’ zei ze. ‘Ik begon me al zorgen te maken dat je me nooit kleinkinderen zou geven.’
Ik liet die opmerking maar voorbijgaan. Ik had iets lastigers te zeggen.
“Mam, ik moet het even met je hebben over de maandelijkse overboekingen. Nu de baby eraan komt, moeten Daniel en ik sparen. Ik zat eraan te denken om het misschien een tijdje naar drieduizend euro te verlagen.”
Stilte.
Tien seconden. Twintig.
‘Na alles wat we voor je hebben opgeofferd,’ zei moeder, haar stem plotseling scherp. ‘Weet je welke medicijnen je vader gebruikt? Weet je hoeveel ze kosten? Ik dacht gewoon… Ik dacht aan jezelf. Dat is waar je aan dacht.’
Ik heb het bedrag niet verlaagd.
Voordat ik ophing, hoorde ik papa’s stem op de achtergrond – zacht, vermoeid.
“Linda, misschien moeten we haar laten…”
“Robert, bemoei je hier niet mee.”
De verbinding werd verbroken.
Het was maar een klein moment. Ik was het bijna vergeten.
Maar achteraf gezien denk ik dat mijn vader toen al begon te bezwijken onder de druk.
Die nacht kon ik niet slapen. Ik scrolde door de Facebookpagina van mijn moeder.
Daar zat ze nog – drie dagen geleden – in een spa met haar vriendinnen. Komkommerschijfjes op haar ogen.
Onderschrift: « Zelfzorgzondag met mijn meiden. »
Diezelfde week vertelde ze me dat de medicijnen van mijn vader hen helemaal leegzogen.
Ik heb zo lang naar die foto gestaard dat mijn ogen er pijn van deden.
Daniel trof me om twee uur ‘s nachts huilend aan.
Wat is er aan de hand?
‘Niets,’ zei ik. ‘Hormonen.’
