Emma is twee jaar oud naakt. Dit is pittig, grappig en heeft een lach die alle schaduwen uit een kamer kan verdrijven. Het maakt niet meer uit of het ‘laatste pak’ is.
En dan Joe, de anderen hebben een lange geschiedenis en ze hebben een nieuw boek waarin ze overwoekerd zijn. Ze kent de ouders van Marcus, die vanuit Arizona overvlogen zodra ze haar eerste koorts kreeg en een week opvallend, zonder ook maar één keer over een cruise of een spa te praten.
Afgelopen week was ik in het park, waar Emma’s kinderen in het bos speelden.
‘Eén goed’, zei ik, wees naar Joe, de Emma op dat moment liet ‘winnen’ bij een spelletjestikkertje. ‘Hij is degene die daarvoor nodig is.’
‘En hoe zit het met je ouders?’ Als je het ziet, zie je wat je zoekt.
Ik glimlachte, en het was een verstandige, gegronde glimlach. « Twee jaar geleden ik dat DNA gewoon biologie is. Familie is een daad. Het is een keuze. Het is er zijn als de ambulancesirenes loeien. »
Ik denk dat we soms nog geen 486.000 dollar hebben. Een half miljoen dollar dat ik nooit meer terugzie. Maar dan hoef je je er geen zorgen over te maken. Ik heb het ingeruild voor de waarheid. De waarheid is dat ik ooit heb gekocht, maar het was elke cent waard.
Mijn naam is Rebecca Martinez. Ik ben moeder, echtgenote en kleindochter. Ik ben geen slachtoffer meer. Ik ben geen geldautomaat meer. In de tussentijd wil ik mijn woorden niet veranderen.
Hoewel ik weet wat je zegt, wil ik niet weten wat je zegt, ik weet niet wat ik moet zeggen, ik weet niet wat ik moet zeggen. Loop weg. De wereld zit vol mensen die je gratis liefde zullen geven. Ik zie dat we « dramatisch » zijn en dit is wat er met je gebeurt.
