Deel 6: De eigendomsakte
Zes maanden later
Het appartement zag er compleet anders uit.
Voor het eerst sinds ik hier woonde, hoefde ik niet elke cent die ik over had opzij te zetten om de hypotheek af te lossen. Ik had geld te besteden. Ik had eindelijk de saaie, gebroken witte muren van de woonkamer geverfd in die diepe, rustgevende, oceaanblauwe kleur waar ik altijd al van had gedroomd. Ik gooide het kriebelige, goedkope vloerkleed weg en verving het door een zacht, crèmekleurig wollen tapijt. Ik kocht een echte bank – een enorme, diepe, comfortabele hoekbank die naar nieuwe stof rook, en niet naar de kelder van iemand anders.
Het was niet langer alleen een plek om te slapen tussen de diensten door. Het was een thuis. Het was van mij.
Ik kwam dinsdagmiddag thuis van mijn werk en opende mijn brievenbus in de hal. Tussen de reclamefolders en supermarktreclames lag een stijve, formele envelop van het gemeentehuis.
Ik nam de lift naar de vierde verdieping, liep door de stille gang en deed mijn deur open.
Ik plofte neer op mijn nieuwe bank, terwijl de middagzon door de ramen scheen, en opende de envelop.
Ik haalde de fysieke, van een watermerk voorziene eigendomsakte tevoorschijn. Het was een zwaar stuk papier, vol officiële stempels en juridisch jargon.
Maar precies in het midden, in dikke, zwarte letters gedrukt, stonden de enige woorden die er echt toe deden:
