Na lang nadenken heb ik een moeilijke beslissing genomen. Het was geen impulsieve keuze, maar iets waar ik dagen, misschien zelfs weken over had nagedacht. Ik heb iedereen verteld dat ik dit jaar geen kerstfeest zou organiseren.
Toen ik het zei, verwachtte ik reacties. Misschien vragen, misschien bezorgdheid, misschien zelfs iemand die zou aanbieden om het over te nemen of om samen iets te organiseren. Maar dat gebeurde niet.
Er kwam geen discussie. Niemand stelde voor om het bij hen thuis te doen. Niemand zei: “Dan help ik wel” of “we vinden samen een oplossing”. Het bleef stil. En uiteindelijk ging de bijeenkomst gewoon niet door.
In eerste instantie voelde ik me schuldig. Alsof ik iets had weggenomen. Alsof ik de reden was dat er geen kerstviering was. Die gedachte bleef even hangen, als een echo van oude overtuigingen.
Maar tegelijkertijd voelde ik iets anders. Iets wat ik al jaren niet meer had gevoeld. Opluchting. Een diepe, rustige opluchting die zich langzaam door mijn hele lichaam verspreidde.
Kerst verliep dat jaar anders. Rustiger. Zonder haast, zonder druk, zonder de eindeloze lijst van dingen die nog moesten gebeuren. Ik kookte een eenvoudige maaltijd, zonder stress of verwachtingen. Ik stak een kaars aan en nam de tijd om gewoon te zitten, te ademen en aanwezig te zijn in het moment…
Wordt vervolgd op de volgende pagina 👇
