“Precies. Ze zullen $600.000 meer verschuldigd zijn dan de panden waard zijn. En omdat ze geen kredietgeschiedenis hebben, zullen ze direct met een gedwongen verkoop te maken krijgen.”
Hij overhandigde me het echte testament.
Ik laat de beslissing over wat mijn zonen Sydney en Edwin wel of niet zullen erven volledig over aan mijn geliefde vrouw, Colleen.
« De keuze is aan jou, » zei Mitchell. « Je kunt ze niets geven. Of je kunt ze precies geven waar ze om gevraagd hebben. »
Mijn telefoon ging. Sydney.
« Colleen, » zei hij paniekerig. « We moeten praten. Iemand van Mitchell & Associates heeft Edwin gebeld. Ze beweren documenten te hebben. Je moet onmiddellijk naar Martins kantoor komen. »
‘Ik ben er over een uur,’ zei ik.
Mitchell glimlachte. « Wat wilt u doen, mevrouw Whitaker? »
Ik stond op. « Ik denk dat het tijd wordt dat Sydney en Edwin leren wat de gevolgen zijn. »
De vergaderruimte bij Morrison & Associates voelde aan als een rechtszaal. Sydney en Edwin zaten bleekjes aan de ene kant. Martin Morrison zat aan het hoofdeinde, met een verwarde blik. James Mitchell zat naast me.
‘Colleen,’ begon Sydney. ‘We moeten een aantal misverstanden ophelderen. Iemand verspreidt onjuiste informatie over de nalatenschap van papa.’
‘Dat komt omdat Floyd je niet meer vertrouwde,’ zei ik zachtjes.
De stilte was absoluut.
Ik pakte Floyds brief erbij. « Floyd ontdekte dat iemand binnen dit bedrijf informatie aan jou doorspeelde. Daarom heeft hij je ontslagen, Martin. »
Martin werd knalrood. Sydney stamelde: « Dat is onmogelijk! »
‘Echt?’ Ik keek hem aan. ‘Waarom heeft hij dan een privédetective ingehuurd om je gokschulden op te sporen, Sydney? 230.000 dollar?’
Sydney opende haar mond, maar er kwam geen geluid uit.
‘En Edwin,’ zei ik, ‘die frauduleuze beleggingsconstructies? Die diefstallen van gepensioneerden?’
‘Dat kun je niet bewijzen,’ fluisterde Edwin.
‘We hebben de bankafschriften,’ onderbrak Mitchell, terwijl hij een map over de tafel schoof. ‘En de opgenomen telefoongesprekken.’
‘Colleen,’ klonk Sydneys stem met een trillende stem. ‘We zijn familie.’
‘Familie,’ herhaalde ik. ‘Zoals toen je me dertig dagen gaf om mijn huis te verlaten?’
Bianca zei: « We kunnen hier wel uitkomen! »
‘Er valt niets uit te werken,’ zei ik. ‘Het testament laat alles aan mij over. Maar ik heb besloten om gul te zijn.’
Ik haalde een schenkingsakte tevoorschijn. « Ik geef je precies wat je gevraagd hebt. Het huis. De villa. »
Sydney pakte de krant. Hij las hem. Zijn gezicht betrok.
« Met de hypotheken erbij? Dat is… dan zouden we onder water staan. We zouden alles kwijtraken. »
‘Dat klopt,’ zei ik. ‘U bezit dan onroerend goed ter waarde van 1,6 miljoen dollar met een schuld van 2 miljoen dollar. U kunt dit accepteren, of u kunt met lege handen vertrekken.’
‘En wat als we weigeren?’ vroeg Edwin.
« Mevrouw Whitaker dient vervolgens een aanklacht in wegens mishandeling van ouderen en fraude, » zei Mitchell. « Gevangenisstraf, heren. »
Sydney bekeek de akte. Hij keek me aan. Hij tekende.
