Na het overlijden van mijn man vroeg ik mijn stiefzoon om huur – wat ik in zijn kamer aantrof, schokte me.
Uit gewoonte knielde ik neer om onder zijn bed te kijken. Ik weet niet eens precies waar ik naar zocht. Misschien een sok die hij daar had neergegooid, wie weet.
En toen raakte ik iets zachts en zwaars aan.
Het bleek een reistas te zijn die helemaal in de hoek was geschoven. En mijn naam stond erop. Ik was tegelijkertijd bang en verward en vroeg me af wat dat kon zijn. Ik durfde hem bijna niet open te maken en te bekijken, maar ik deed het toch.
Binnenin lag een ouderwets spaarboekje. Zoals je die tegenwoordig niet meer ziet.
Ik kon het in eerste instantie totaal niet bevatten. En toen bekeek ik de documenten, pagina na pagina.
Twintig dollar, dertig dollar, honderd. Dat waren vrij kleine bedragen, maar wel regelmatige stortingen van de afgelopen vier jaar. Het kwam van zomerbaantjes, bijklussen in het weekend, verjaardagen. Mijn stiefzoon had geld gespaard.
Wat me echt raakte, was dat hij ergens tussen die pagina’s had geschreven dat het « het pensioenfonds van mijn moeder » was.
Hij noemde me ‘mama’, en dat deed hij echt voor mij. Ik hield dat bankboekje vast alsof het leefde.
