Toen Leo die avond thuiskwam, wachtte ik niet op een verklaring.

Ik ontmoette hem bij de deur en bood mijn excuses aan, mijn stem brak toen ik hem bedankte. Ik vertelde hem hoe trots zijn vader zou zijn geweest op de man die hij aan het worden was. In dat gedeelde moment begrepen we allebei hoe gemakkelijk verdriet de communicatie kan verstoren, en hoe liefde in stilte kan bestaan, zelfs als ze niet perfect wordt uitgedrukt. Vanaf dat moment kozen we voor eerlijkheid in plaats van aannames, keken we samen onze zorgen aan en steunden we elkaar terwijl we ons aanpasten aan een leven zonder de persoon die we allebei zo erg misten. Het huis droeg nog steeds sporen van verdriet, maar het voelde niet langer leeg. Het voelde stabieler – verwarmd door het besef dat familie niet alleen draait om het gedeelde verleden, maar ook om de keuze om verenigd te blijven wanneer de toekomst onzeker lijkt.