Epiloog: De wijsheid van het zand
Terwijl ik hier vandaag zit en uitkijk over het turquoise water van de Golf, denk ik vaak aan die vrouw in de verkreukelde beige blouse die op het vliegveld stond. Ik wil haar vertellen dat de tinteling in haar vingertoppen geen hartaanval was; het was de energie van een nieuw leven dat begon.
Ik heb geleerd dat vergeving geen geschenk is dat je geeft aan degene die je pijn heeft gedaan; het is een geschenk dat je jezelf geeft, zodat je hun gif niet hoeft te dragen. Ranata en ik spreken elkaar eens per maand. Het is professioneel, beleefd en afstandelijk. De brug is verbrand, en hoewel we een nieuwe bouwen, is die van steen, niet van bloed.
Aan iedereen die zich onzichtbaar voelt, die zich een last voelt voor de kinderen die je hebt opgevoed of de wereld die je hebt gediend: wacht niet tot een miljardair je komt redden. Pak jezelf op. Trek andere schoenen aan. Verander je verhaal. De wereld is groot en de woestijn wacht altijd op een nieuwe bloei.
Wat is het verschil tussen vergeven en vergeten? Ik geloof dat vergeten een teken van zwakte is, maar vergeven is de ultieme krachtsinspanning. Het betekent dat je zo vol bent van je eigen leven dat er geen ruimte meer is voor hun geest.
Blijf sterk. Blijf elegant. En laat nooit, maar dan ook nooit, iemand anders je handtas vasthouden.
