Ik bracht de volgende twee weken door met herstellen in een Airbnb die ik met mijn creditcard had gehuurd. Ik vertelde mijn ouders niet waar ik was. Ik negeerde hun telefoontjes. Ik negeerde Megans paniekerige berichtjes over pasafspraken voor jurken en tafelindelingen.
Twee dagen voor de bruiloft kwam ik opdagen bij het repetitiediner.
Het feest vond plaats in Trattoria Rossi , een chique Italiaans restaurant in het centrum. De privéruimte baadde in het gouden kaarslicht en rook naar dure truffels en de allure van welgestelde mensen. Megan zat aan de hoofdtafel, stralend, elegant en volkomen onbewust van alles wat er gebeurde.
Ik kwam binnen met een wandelstok. Het ritmische tikken van de rubberen punt op de marmeren vloer doorbrak het geroezemoes.
Het werd stil in de kamer.
Mijn moeder liet haar vork vallen. Het gezicht van mijn vader werd lijkbleek. Ze keken me aan alsof ze een spook zagen – of misschien een schuldeiser.
‘Holly,’ zei mijn moeder, terwijl ze opstond. Haar glimlach was geforceerd, een grimas van paniek stond op haar gezicht geplakt. ‘We… we dachten dat je niet goed genoeg was om te komen. Je nam onze telefoontjes niet op.’
‘Dat zou ik niet willen missen,’ zei ik kalm. ‘Het is een duur feest. Ik wilde zien waar ik voor betaald had.’
