Drie dagen na de operatie kwam Marcus Smith mijn ziekenkamer binnenlopen.
Marcus was een lange man met de kalme, onverstoorbare uitstraling van iemand die voor zijn werk de meest hachelijke situaties oploste. Hij droeg een antracietkleurig pak dat meer kostte dan mijn auto, en hij had een leren aktetas bij zich waarin de nucleaire optie zat.
Hij zat in de oncomfortabele plastic stoel met zijn benen gekruist. « Ik heb de documenten van de verkoop van het appartement opgevraagd, » zei hij, zonder omhaal van beleefdheden. « Het is erger dan we dachten. »
‘Vertel het me,’ fluisterde ik schor, terwijl ik het bed rechtop zette.
‘Ze hebben een vervalste volmacht gebruikt,’ legde Marcus uit, zonder enige emotie in zijn stem. ‘De handtekening lijkt op een poging van een kind om jouw handschrift na te bootsen. De notarisstempel is van een man in Nevada die twee jaar geleden zijn vergunning kwijtgeraakt is omdat hij illegale documenten zonder ondertekening heeft goedgekeurd. Je vader heeft hem waarschijnlijk gevonden op een forum op het dark web of via een dubieuze advertentie op Craigslist.’
“Kunnen we het terugdraaien?”
Marcus schudde somber zijn hoofd. « Technisch gezien? Ja. Maar in de praktijk? Het is een nachtmerrie. De koper is een onschuldige derde partij. Ze hebben het geld te goeder trouw overgemaakt. Het terugdraaien van die verkoop zou jarenlange rechtszaken vergen, een fortuin aan advocatenkosten kosten, en er is geen garantie dat je het pand terugkrijgt. Het geld – de 425.000 dollar – staat al op de rekening van je ouders, en gezien de contracten met de leveranciers voor de bruiloft, stroomt het er zo uit. »
Ik sloot mijn ogen. Acht jaar van mijn leven, besteed aan geïmporteerde pioenrozen en een champagnefontein.
‘Je hebt opties,’ zei Marcus zachtjes. ‘We kunnen nu meteen een strafzaak aanspannen. Valsheid in geschrifte, internetfraude, diefstal met verzwarende omstandigheden. Je ouders zouden dan voor een aanzienlijke tijd de gevangenis in gaan.’
Ik heb erover nagedacht. Het beeld van mijn moeder in een oranje gevangenisuniform flitste door mijn hoofd. Maar de gevangenis voelde te ver weg, te steriel. Ik wilde dat ze voelden wat ik voelde. Verlies. Ontworteling.
‘Wat nog meer?’ vroeg ik.
