Toen ik wakker werd, lag ik in een ziekenhuisbed, mijn lichaam deed pijn en ik kon het niet bewegen. Mijn beide benen zaten in het gips en elke ademhaling veroorzaakte een scherpe pijn in mijn ribben. Een verpleegster stond naast me en legde uit dat ik was aangereden door een auto die veel te hard reed. Mijn verwondingen waren ernstig en mijn herstel zou maanden duren. De eerste dagen voelde ik me volkomen hulpeloos. Dingen die ik altijd als vanzelfsprekend had beschouwd – rechtop zitten, eten, zelfs een glas water pakken – waren onmogelijk zonder hulp. Mijn ouders, Eleanor en Richard, werden mijn redding. Ze kwamen me dagelijks bezoeken en zorgden voor Lily terwijl ik in het ziekenhuis lag. Ze brachten me eten, verzekerden me dat het goed met Lily ging en probeerden me op te beuren met hun constante steun.
Maar Ethan was nergens te bekennen. Ik had verwacht dat hij meteen naar me toe zou komen zodra hij over het ongeluk hoorde. In plaats daarvan bleef het stil. Dagen werden weken, en nog steeds kwam hij niet. Elke keer dat de deur van mijn ziekenkamer openging, hoopte ik dat hij het zou zijn, maar het was nooit zo. In de derde week verscheen Ethan eindelijk. Toen hij de kamer binnenkwam, was zijn uitdrukking niet bezorgd of schuldig. Het was ergernis. Hij stond aan het voeteneinde van mijn bed, met zijn armen over elkaar, en sprak zijn eerste woorden sinds het ongeluk: « Heb je enig idee hoeveel last je bent geworden? »
Zijn woorden troffen me harder dan de auto die me gebroken in dit bed had achtergelaten. Ik staarde hem aan en probeerde de wreedheid van wat hij net had gezegd te bevatten. Hoe kon hij mij dit kwalijk nemen? Hoe kon iemand aan wie ik zoveel had gegeven me zo behandelen? ‘Wat bedoel je?’ vroeg ik, mijn stem nauwelijks meer dan een fluistering. Ethans scherpe, snijdende woorden galmden door de steriele ziekenkamer. ‘Heb je enig idee hoeveel last je voor me bent geworden?’ herhaalde hij, zijn toon koud en afwijzend. Ik worstelde om rechtop te gaan zitten, mijn gebroken lichaam protesteerde bij elke kleine beweging, en keek hem ongelovig aan. ‘Ik heb hier niet om gevraagd, Ethan,’ zei ik, mijn stem trillend. ‘Ik heb er niet voor gekozen om aangereden te worden.’ Hij sneerde en kwam dichterbij, hij stond boven me als een rechter die een vonnis uitsprak. ‘Denk je dat dat iets uitmaakt? Jij ligt hier niets te doen, en nu moet ik alles oplossen? Ik kan me dit niet veroorloven, Nancy. Je moet het zelf oplossen.’ De tranen stroomden over mijn wangen toen zijn woorden me diep raakten. « Het uitzoeken? Ik kan niet eens lopen, Ethan! Wat verwacht je dan dat ik doe? »
Ethans gezicht verhardde. « Verkoop je sieraden, » snauwde hij. « Je hebt meer dan genoeg om deze rotzooi te bekostigen. Ik ga geen cent meer aan je uitgeven. » Ik verstijfde, de schok van zijn wreedheid maakte me even sprakeloos. « Meen je dit? » fluisterde ik. « Na alles wat ik voor je heb gedaan, behandel je me zo? Je bent mijn man, Ethan. Je hoort me te onderhouden. » « Ondersteunen? » blafte hij, zijn stem verheffend. « Je bent nu nutteloos, Nancy. Ik moet dit gezin in mijn eentje dragen, en jij kunt je deel niet eens meer doen. » De lucht in de kamer voelde zwaar en verstikkend aan, terwijl zijn woede overkookte. Ik kon niet langer zwijgen. « Ik heb niets anders gedaan dan je onderhouden, Ethan! Ik heb mijn carrière voor je opgegeven, onze dochter opgevoed en ons huishouden draaiende gehouden terwijl jij van de ene baan naar de andere sprong. En nu, wanneer ik je het hardst nodig heb, noem je me nutteloos? » Zijn gezicht vertrok van woede. ‘Denk je dat je me tegenspreekt?’ schreeuwde hij, terwijl hij met zijn vuisten op de rand van het bed sloeg. ‘Jij hebt geen recht om eisen te stellen!’ Ik deinsde achteruit, maar voordat ik kon reageren, sprong hij naar voren, zijn vuisten gebald, en sloeg me met beide handen in mijn buik. Pijn schoot door mijn toch al gebroken lichaam, waardoor ik naar adem hapte. De kamer draaide rond terwijl ik probeerde te bevatten wat er zojuist was gebeurd.
Hoofdstuk 3: Het breekpunt en de belofte
De pijn van Ethans aanval straalde door mijn hele lichaam, waardoor ik naar adem snakte en mijn buik vastgreep. Voordat ik goed en wel besefte wat er gebeurd was, vloog de deur van mijn ziekenkamer open. Een verpleegster en een bewaker stormden naar binnen, hun gezichten een mengeling van schok en vastberadenheid. « Wat is hier aan de hand? » vroeg de verpleegster, terwijl ze tussen mij en Ethan in ging staan. « Ze heeft me uitgelokt! » riep Ethan verdedigend, zijn vuisten nog steeds gebald. « Ze verpest mijn leven! » De bewaker aarzelde geen moment. « Meneer, ga nu achteruit! » beval hij, terwijl hij Ethan bij de arm greep. Ethan verzette zich, maar de bewaker verstevigde zijn greep. « U moet onmiddellijk vertrekken. » Ethan draaide zich nog een laatste keer naar me toe, zijn gezicht bleek van woede. « Je zult hier spijt van krijgen, Nancy, » siste hij. « Dit is nog niet voorbij. »
Terwijl de bewaker hem naar buiten begeleidde, voelde ik een mengeling van angst en opluchting. Mijn lichaam deed pijn, mijn hart was gebroken, maar voor het eerst besefte ik dat ik niet langer kon zwijgen. Ethans wreedheid had een punt bereikt waar geen terugkeer meer mogelijk was. De verpleegster boog zich over me heen en controleerde mijn verwondingen. ‘Gaat het goed met je?’ vroeg ze zachtjes, haar stem vol bezorgdheid. De tranen stroomden over mijn wangen terwijl ik zwakjes knikte. ‘Alsjeblieft, houd hem bij me vandaan,’ fluisterde ik.
De dagen die volgden waren de zwaarste van mijn leven. Mijn ouders, Eleanor en Richard, namen alles voor me over en zorgden ervoor dat ik er nooit alleen voor stond. Ze regelden alles, van de zorg voor Lily tot het contact met de ziekenhuisdirectie over het indienen van een officiële klacht tegen Ethan. Hun onvoorwaardelijke steun was mijn anker in de storm. Fysiek herstelde ik, maar de emotionele littekens zaten dieper. Elke keer dat ik mijn ogen sloot, zag ik Ethan boven me staan, zijn vuisten gebald van woede. De herinnering aan zijn aanval speelde zich steeds opnieuw af in mijn gedachten als een nachtmerrie waar ik niet aan kon ontsnappen. Ondanks de pijn wist ik dat ik actie moest ondernemen, niet alleen voor mezelf, maar ook voor Lily. Ik begon te praten met een advocaat, Amanda, die me verzekerde dat Ethan verantwoordelijk zou worden gehouden voor zijn daden. « Je hebt al genoeg meegemaakt, Nancy, » zei ze vastberaden. « Het is tijd om terug te vechten. » Voor het eerst in jaren voelde ik een sprankje hoop. Ik was niet langer alleen maar aan het overleven; ik bereidde me voor om de controle over mijn leven terug te nemen.
