Goed gedaan, meneer Mayo. U bent een lokale held geworden. Kijk, de pers verzamelt zich al.
Ze willen je interviewen. Teken dit politierapport en geniet van je plotselinge roem, zei een van de agenten. Nee, ik ga niet naar hen toe.
‘Daar heb ik geen zin in,’ antwoordde de jachtopzichter, en hij liep rustig via een omweg terug naar zijn plek, zodat niemand hem zou volgen. Meneer Mayo vond niet dat hij iets bijzonders had gedaan. Hij geloofde dat iedereen in zijn positie hetzelfde zou hebben gedaan.
Hoe kon hij nu niet helpen als degenen die zichzelf niet konden verdedigen in gevaar waren? Een paar uur later verscheen Kurt bij meneer Mayo thuis. Hallo. Ik ben de vader van de jongen die u vandaag hebt gered.
Het is een goede jongen. Hij kalmeerde meteen toen ik hem optilde. Zo’n dappere en intelligent ogende jongen.
Heel hartelijk bedankt. Het is een zegen dat u er op dat moment was. We zijn zo dankbaar dat u niet zomaar voorbij bent gelopen.
Kurt stond op het punt in tranen uit te barsten, overweldigd door emoties. De dag was ongelooflijk intens geweest en had hem emotioneel van streek gemaakt. Zeg me, hoe kan ik je bedanken? Waar heb je het over? Je hoeft me niet te bedanken.
Wie houdt er nou de score bij als het leven van een kind op het spel staat? Meneer Mayo was oprecht verrast dat hij bedankt werd voor zijn daden. Desondanks hield Kurt vol. Nou, als u erop staat, zou een nieuw jachtpak en misschien wat voer voor mijn hond op prijs gesteld worden.
Natuurlijk, geen probleem. Trouwens, als ik vragen mag, is dit allemaal voor geld gedaan? vroeg een nieuwsgierige jachtopzichter. O, helaas, het is veel ingewikkelder dan dat, antwoordde Kurt.
Nou, deel het gerust als het geen probleem is. Ik leef hier nogal geïsoleerd, in een soort informatievacuüm, om het zo maar te zeggen. Kurt begon de onsamenhangende gebeurtenissen van de afgelopen jaren te vertellen, waaronder Jolie’s ziekte, hun onconventionele opvoedingskeuze, haar daaropvolgende dood en de wraak die daarop volgde tegen haar man.
De rechercheur vertelde me dat Nick diep gekwetst was, omdat iedereen aannam dat zijn daden uitsluitend door hebzucht waren ingegeven. Hij werd in feite verteerd door wraak, legde Kurt uit. Kurt was opgelucht dat meneer Mayo naar dit complexe verhaal had geïnformeerd…
Hij wilde het graag met iemand delen, op zoek naar een onbevooroordeeld perspectief van een buitenstaander. Hij vroeg zich af of zij Nick tot waanzin en wraakzucht hadden gedreven, en of Kurt niet zo zou reflecteren als het alleen om hemzelf ging, maar alles wat hij en Jolie deden, had te maken met hun zoon. Nadat hij zijn verhaal had afgerond, wendde Kurt zich tot meneer Mayo, een onpartijdige waarnemer, en vroeg: « Denkt u dat wij hem tot dit punt hebben gedreven? Zijn wij verantwoordelijk voor zijn hele wraakzucht? » « O jee, meent u dat serieus? U bent een volwassene en u praat zulke onzin. »
Die Nick van jou vindt altijd wel een reden. Hij heeft er niet eens een nodig. Hij trouwde voor het geld, ging schaamteloos vreemd, mishandelde zijn zieke vrouw en praatte zichzelf aan dat het allemaal haar schuld was.
Wat is haar fout? Dat ze een keer terugsloeg? Dat ze haar geduld verloor? Dat ze het niet langer kon verdragen? O, ze raakte precies wat hem het meest pijn deed: zijn portemonnee. Integendeel, goed gedaan, die vrouw heeft zo’n plan bedacht en uitgevoerd. Deze harde waarheid, vanuit het perspectief van een vreemde man, gaf Kurt echt een boost.
Hij overwoog elk woord dat meneer Mayo had gezegd aandachtig. ‘Nu, ik ben u ook dankbaar voor uw goede raad,’ glimlachte Kurt. De jachtopzichter wuifde hem slechts weg.
Ze namen als vrienden afscheid en meneer Mayo beloofde de jongen in de gaten te houden. Ik heb ergens gehoord dat de Chinezen een soort geloof of wijsheid hebben, God weet hoe je het moet noemen, dat als je iemands leven redt, je voor altijd verantwoordelijk bent voor die persoon. Dus maak je geen zorgen over je Robert, ik zal hier ook voor hem zorgen, zei de jachtopzichter bij het afscheid.
Hij hield zich aan zijn woord en bezocht regelmatig Kurts huis; hij was er altijd een graag geziene gast. In hem vond de jongen een ander liefdevol familielid. De rechtbank veroordeelde Nick tot een gevangenisstraf van meerdere jaren.
Gedurende deze lange periode wist iedereen in huis tot rust te komen en terug te keren naar hun gebruikelijke, rustige leven. Het gezin kon eindelijk opgelucht ademhalen. Meneer Chinland kwam regelmatig op bezoek en paste op de jongen, waarbij hij plichtsgetrouw de taken uitvoerde die zijn petdochter hem had opgedragen.
Kurt ontmoette een alleenstaande moeder wiens dochter in dezelfde kleuterklas zit als Robert. De kinderen kunnen goed met elkaar opschieten en Kurts ouders hopen dat het leven van hun zoon deze keer wel goed zal gaan en dat Robert een liefdevolle stiefmoeder en zus zal hebben, misschien zelfs meer dan één zus. Maar natuurlijk, zoals Kurt Jolie beloofde, zal hij er nooit voor zorgen dat Robert zijn eigen moeder vergeet.
Hij praat altijd over haar en laat de jongen foto’s en video’s zien. Hij herinnert hem er voortdurend aan dat zijn moeder heel veel van hem houdt en dat ze altijd bij hem is, hem beschermt en over hem waakt, ook al kan hij haar niet zien.
