Na 30 jaar onterechte gevangenschap keert een dakloze bejaarde vrouw terug naar een vervallen benzinestation dat door de hele stad als ‘waardeloos’ wordt beschouwd. Maar op haar allereerste nacht gaat er plotseling een telefoonlijn over die al 30 jaar dood is, en het geheim onder de oude put onthult alle misdaden die de familie Dawson heeft verzwegen.

‘Inderdaad,’ beaamde Vera.

“Je ziet er gelukkig uit.”

Vera dacht na over het woord.

Het woord ‘gelukkig’ was niet helemaal juist.

Haar verleden kende te veel verdriet voor simpel geluk.

Maar er was nog iets anders.

Iets diepergaands.

Iets dat duurzamer is.

‘Ik lijk nog steeds op mezelf,’ zei ze uiteindelijk.

“Voor het eerst in 30 jaar lijk ik weer op mezelf.”

Vernon knikte alsof dit volkomen logisch was.

‘Dat is beter dan gelukkig zijn,’ zei hij.

“Geluk komt en gaat.”

Jezelf zijn… dat is wat blijft. »

De bel boven de deur rinkelde toen de eerste klant van de dag binnenkwam.

Vera trok haar schort recht, zette haar gastvrije glimlach op en ging kijken wat ze nodig hadden.

Buiten bleef de zon opkomen en hulde de wereld in gouden tinten.