Ik droeg een op maat gemaakt rood pak – geen vermommingen meer.
Mijn advocaat had Margarets rechtszaak in minder dan drie weken volledig verpletterd. Op het moment dat we mijn financiële overzichten aan de rechter overhandigden – waaruit bleek dat mijn vermogen vijftig keer zo groot was als dat van Margaret – werd de zaak definitief afgewezen. Margaret was nu een paria in de sociale kringen die ze zo bewonderde, bekend als de « waanideeën hebbende vrouw die de eigenaar van Aurora probeerde aan te klagen ». Ze was naar Florida verhuisd, woonde in een klein appartement en vertelde iedereen die het wilde horen dat haar dochter een heks was.
Het kon me niet schelen. Ze was een verhaal uit een gesloten boek.
« Mama! »
Leo kwam naar me toe rennen, in een kort smoking-T-shirtje. Hij zag er blij uit. Zelfverzekerd.
« Mam, meneer Henderson liet me op de knop voor de lampjes drukken! Mogen we helpen met het serveren van de taart? »
Ik keek hem aan. De jongen die de opdracht had gekregen om af te wassen, was nu de prins van het kasteel. Maar we regeerden niet vanaf een troon; we dienden.
‘Dat kunnen we zeker,’ zei ik, terwijl ik zijn hand pakte.
