Margaret stond midden in de kamer en voerde het woord. Ze was gehuld in een diepgroene fluwelen jurk die meer kostte dan mijn eerste auto. Ze dirigeerde de stroom obers met de precisie van een drilsergeant, haar lach klonk kunstmatig terwijl ze de vrouw van een senator probeerde te charmeren.
Toen zag ze ons.
Haar glimlach verdween niet alleen, hij verdampte volledig. Ze verontschuldigde zich bij de vrouw van de senator en snelde naar hem toe, haar hakken tikten luidruchtig op het marmer.
‘Je bent echt gekomen,’ siste ze, terwijl ze vlak voor mijn gezicht bleef staan. Haar stem was laag, bedoeld om een scène te voorkomen, maar scherp genoeg om bloed te laten vloeien. Ze bekeek Leo van top tot teen met openlijke walging. ‘En jij hebt hem meegebracht? In die… vodden?’
‘Hallo moeder,’ zei ik, terwijl ik mijn stem kalm hield. ‘U bent 60 jaar geworden. We wilden dat graag vieren.’
‘Mijn eer vieren?’ Ze lachte, een harde, droge lach. ‘Jullie zijn hier om me voor schut te zetten. Kijk eens naar jezelf, Sarah. Je ziet eruit alsof je net uit een schuilkelder bent gekropen. Heb je enig idee wie er in deze kamer is? De Van Der Bilts zijn hier. De Astors .’
‘Leo heeft een kaartje voor je gemaakt,’ zei ik, terwijl ik zijn opmerkingen negeerde. Ik duwde Leo een beetje naar voren. Hij hield een stuk knutselpapier omhoog met een wankele tekening van een taart.
Margaret nam het niet aan. Ze keek er niet eens naar. Ze greep mijn arm vast, haar perfect gemanicuurde nagels drongen met verrassende kracht in mijn huid.
‘Berg dat op,’ snauwde ze. ‘Luister goed. Je gaat naar die hoektafel – die achter de pilaar – en daar blijf je zitten. Je mag met niemand praten. Je mag de hapjes niet eten. Als je ook maar één fout maakt, ook maar één gênante situatie veroorzaakt, zorg ik ervoor dat je nooit een cent van de erfenis van je vader ziet. Begrijp je dat?’
Ik keek naar haar hand op mijn arm. Toen keek ik haar in de ogen. Er was geen liefde te bespeuren. Alleen berekening. Ze zag me als een smet op haar perfecte avond.
‘Maak je geen zorgen, moeder,’ antwoordde ik met een ijzingwekkend kalme stem. ‘Deze avond wordt onvergetelijk.’
—————
We zaten in de schaduwrijke hoek, verscholen achter een enorme varen en een marmeren pilaar. Het was de strafbank van het feestje. Leo bungelde verveeld met zijn benen en keek toe hoe de obers voorbijgleden met dienbladen vol kreeftenpasteitjes en truffelarancini.
‘Ik heb honger, mam,’ fluisterde hij.
