Miriam is 23 en zit vast. Niet omdat ze niet wil werken, zegt ze, maar omdat haar hoofd het niet meer aankan. Klimaatstress, noemt ze het. Een constante angst over de toekomst van de planeet die haar dagelijks verlamt. Slapeloze nachten, paniekaanvallen, huilbuien bij het zien van nieuwsberichten. Werken lukt niet meer. Maar hulp krijgen? Dat blijkt een stuk lastiger.
“Ik word van het kastje naar de muur gestuurd,” zegt Miriam. “Iedereen zegt dat ze me begrijpen, maar niemand voelt zich verantwoordelijk.”
“Het voelt alsof de wereld afbrandt”
Miriam raakte enkele jaren geleden steeds meer bezig met klimaatverandering. Wat begon als interesse, sloeg om in obsessie. “Overstromingen, bosbranden, hittegolven — ik kon het niet meer loslaten. Het voelt alsof de wereld afbrandt en iedereen gewoon doorgaat.”
Volgens Miriam is haar stress geen ‘fase’ of ‘overdreven bezorgdheid’, maar een serieuze mentale last. “Mijn lichaam staat constant in de overlevingsstand. Hoe moet ik dan acht uur per dag functioneren?”
Ze probeerde het wel. Verschillende banen, tijdelijke contracten, vrijwilligerswerk. Maar telkens liep ze vast. “Ik kreeg paniekaanvallen op de werkvloer. Dan zeggen mensen: ‘Neem even adem.’ Alsof dat het oplost.”
