Hoofdstuk 4: Het laatste nieuws
Vrijdagavond brak aan. Het huis bruiste van de activiteit.
Mijn moeder had alles uit de kast gehaald. Slingers hingen aan het plafond. Een enorme taart met twee lagen stond op de eettafel. De woonkamer zat vol met vijfentwintig familieleden, die allemaal wijn dronken en Madison, die een tiara droeg en genoot van alle aandacht, de hemel in prezen.
Ik was in mijn kamer aan het inpakken.
Ik had mijn noodpaspoort al ontvangen, dat met spoed was geregeld door het juridische team van de Fellowship. Mijn vlucht naar Londen vertrok vanavond om 22:00 uur. Mijn koffers waren ingepakt en lagen verstopt onder mijn bed.
Om 18:45 uur liep ik de woonkamer binnen.
« Oh, daar is ze! » riep mijn tante Carol. « Nina! We hoorden dat je je grote reis hebt gemist. Wat jammer. Maar wat fijn dat je er toch bij kunt zijn op Madisons grote dag! »
‘Inderdaad,’ glimlachte ik. ‘Ik zou het voor geen goud willen missen.’
‘Kom op de foto!’ beval Madison, terwijl ze me wenkte. Ze wilde me in beeld hebben, de ‘mislukte’ zus naast de ‘prinses’, een visueel hulpmiddel om haar er beter uit te laten zien.
Ik stond naast haar. Ik glimlachte naar de camera.
‘Oké allemaal!’ riep mijn vader enthousiast, terwijl hij in zijn handen klapte. ‘Het is bijna tijd voor de taart! Maar laten we eerst de tv aanzetten. Op het lokale nieuws werd er aandacht besteed aan jarigen, misschien noemen ze Madison wel!’
Hij zette de enorme flatscreen-tv boven de open haard aan. De intro van het 7 uur-journaal werd afgespeeld.
Ik stond in de deuropening, mijn autosleutels in mijn zak.
De presentatoren kletsten over het weer en lokale sportwedstrijden. De familieleden mengden zich onder elkaar en keken half mee.
