Vrijdagochtend brak aan.
Om 3:00 uur ‘s nachts werd ik wakker. Ik bewoog me geruisloos door het donkere huis. Ik ging naar de badkamer en kleedde me om. Ik trok mijn marineblauwe pak aan – het pak dat ik voor de reis naar Londen had gekocht. Ik bond mijn haar vast in een strakke, professionele knot. Ik bracht lichte make-up aan.
Ik pakte mijn laptoptas en mijn autosleutels.
Toen ik door de woonkamer liep, zag ik Madison op de bank slapen, het flikkerende blauwe licht van de tv viel op haar gezicht. Ze bewoog zich en opende één oog.
Ze zag me in het pak. Ze zag de tas.
‘Waar ga je heen?’ mompelde ze, half in slaap. ‘Je vliegt nergens heen.’
‘Ik ga naar de bibliotheek,’ loog ik vlotjes. ‘Ik moet een paar boeken terugbrengen voordat de boetes te hoog oplopen.’
‘In een pak?’ sneerde ze, terwijl ze haar ogen weer sloot. ‘Je bent zielig, Nina. Je verkleedt je voor een leven dat je niet hebt.’
‘Ga maar weer slapen, Madison,’ zei ik.
Ik liep de deur uit, de koele ochtendlucht in. Ik ging niet naar de bibliotheek. Ik reed naar het Federal Testing Center, een sober betonnen gebouw in het centrum.
Ik liet de bewaker mijn identiteitskaart zien. Ik liet mijn vingerafdrukken scannen. Ik nam plaats in een geluidsdichte cabine met een high-definition camera.
Precies om 4:00 uur ‘s ochtends flikkerde het scherm aan. Dr. Sterling en twee andere bestuursleden verschenen, zittend in een met houten panelen beklede kamer in Londen.
‘Goedemorgen, mevrouw Vance,’ zei dokter Sterling. ‘Of beter gezegd, goedemorgen midden in de nacht. U oogt opvallend kalm voor iemand die net haar toekomst is kwijtgeraakt.’
‘Mijn toekomst is geen boekje, dokter Sterling,’ zei ik, terwijl ik recht in de cameralens keek. ‘Mijn toekomst zit in mijn hoofd. En niemand kan dat van me afpakken.’
Het interview duurde twee uur. Ze ondervroegen me over internationaal beleid, mijn onderzoeksvoorstel en mijn vermogen om met stress om te gaan. Ik beantwoordde elke vraag met precisie en overtuiging. Ik kanaliseerde al mijn woede en frustratie jegens mijn familie in een messcherpe vastberadenheid om indruk op hen te maken.
Toen het scherm eindelijk zwart werd, zakte ik achterover in mijn stoel. Mijn shirt was doorweekt van het zweet. Mijn handen trilden.
Ik liep het gebouw uit toen de zon opkwam. Ik wist niet of ik het voor elkaar had gekregen. Maar ik wist wel dat ik ze niet zonder slag of stoot had laten winnen.
Nu begon het wachten.
