Ik knikte langzaam.
“En je verlaat me.”
Ethans ogen flitsten van irritatie, alsof ik aan het overdrijven was.
“Dit had ik niet gepland. Maya heeft steun nodig. Ze is zwanger. Ik kan haar niet zomaar…”
‘Dus ik ben vervangbaar,’ fluisterde ik.
Hij boog zich voorover en verlaagde zijn stem.
“Het komt wel goed. Het huis staat op onze beider namen. We lossen het wel op als volwassenen.”
Hij kwam die avond niet thuis. Hij ging naar Maya.
Twee weken later was ik in mijn appartement toen Maya me een foto stuurde: haar hand op haar buik, Ethans hand over de hare, en daarachter… mijn veranda.
Tekst: « Verhuisdag. »
Mijn bloed stolde. Ik reed er zo snel heen dat ik me de rit nauwelijks kan herinneren. Hun auto’s stonden op de oprit. Dozen op het gazon. Maya lachte en gaf de verhuizers instructies alsof het huis van haar was.
Ik liep naar de veranda.
« Wat ben je aan het doen? »
Maya glimlachte langzaam en zelfvoldaan.
“Ethan zei dat je redelijk zou zijn. Jij gaat weg, dus wij trekken erin.”
Ik keek naar de voordeur en toen zag ik het nieuwe slot.
Ik haalde mijn sleutel tevoorschijn, stak hem erin… en hij draaide niet.
Maya’s glimlach werd breder.
‘O. Heeft Ethan het je niet verteld?’
