Ik bleef dagenlang aan haar zijde, luisterde naar haar verhalen en herinnerde me de nachten dat ze tot in de vroege ochtend had gewerkt, de ochtenden dat ze met trillende handen mijn lunch had klaargemaakt. Elk detail getuigde van haar kracht, haar liefde.
Toen ze uiteindelijk voor de laatste keer haar ogen sloot, haar hand nog steeds in de mijne, voelde ik de wereld opnieuw instorten. Maar deze keer begreep ik het. Claire was geen niemand geweest. Ze was alles geweest.
Op haar begrafenis stond ik voor de menigte, mijn stem trillend. ‘Ik heb mijn zus ooit verteld dat ze een nobody was,’ bekende ik. ‘Maar de waarheid is dat ze de grootste nobody was die ik ooit zal kennen. Ze heeft me opgevoed toen ze zelf nog maar net volwassen was. Ze gaf me een toekomst ten koste van haar eigen toekomst. Elke stap die ik zet, elk leven dat ik red, is dankzij haar. Ze was mijn moeder, mijn zus, mijn heldin.’
