Mijn zus had me per ongeluk toegevoegd aan de chatgroep van de ‘echte familie’, waar ze me al zeven jaar belachelijk maakten. Er waren 847 berichten waarin ze me ‘het geval voor het goede doel’ noemden, weddenschappen afsloten over wanneer ik zou falen en mijn scheiding vierden. Ik maakte screenshots van alles. Toen stuurde ik één bericht: ‘Bedankt voor het bewijs.’ Wat ik vervolgens deed op oma’s feestje veranderde hun zeven jaar aan gelach in slechts vijf seconden in een leven vol spijt.

‘Drie maanden,’ zei ik tegen haar. ‘Geen contact. Dan zien we wel verder.’

Ze accepteerde het.

Ik werk nog steeds zestig uur per week. Ik woon nog steeds alleen. Maar de last op mijn borst – het onzichtbare aambeeld van het proberen hun liefde te verdienen – is verdwenen.

Gisteren vroeg oma me: « Weet je wat het mooiste is aan ouder worden? »
« Wat? »
« Je trekt je niets meer aan van wat mensen denken. Je leeft gewoon. »

Dat probeer ik nu te doen. Ik ben die nacht mijn familie niet kwijtgeraakt. Ik ben de illusie van een gezin kwijtgeraakt. En op de plek waar die illusie stond, vond ik iets veel beters.

Ik heb de waarheid gevonden. En ik heb mezelf gevonden.

Als je dit leest en je voelt je een buitenstaander in je eigen leven, onthoud dan: je hoeft jezelf niet op te offeren om anderen warm te houden. Controleer je eigen handelen. En als de tijd rijp is, ga dan weg.