Twee seconden later explodeerde de wereld.
Mijn telefoon lichtte op als een kerstboom in de hel.
Megan belt. Opgenomen.
Megan belt. Opgenomen.
Mama belt. Opgenomen.
De berichten stroomden binnen, een stortvloed aan paniek.
Megan: Tori, neem alsjeblieft op! Ik was dronken toen ik je toevoegde! Het was een vergissing! Moeder: Schat, het is niet wat het lijkt. We luchtten gewoon even onze hart! Families doen dat! Tante Linda: Maak er geen drama van, Tori. Het zijn privé-familiezaken. Je bent veel te gevoelig.
Te gevoelig. De vrouw die vijftig dollar had ingezet op het mislukken van mijn huwelijk noemde me gevoelig.
Ik heb mijn telefoon uitgezet.
De volgende drie dagen leefde ik in een spookstad die ik zelf had gecreëerd. Ik ging naar mijn werk. Ik redde levens. Ik kwam thuis. Ik negeerde het gebonk op mijn deur toen Megan opdook. Ik negeerde de handgeschreven briefjes die onder het kozijn waren geschoven.
Ik had een streefdatum.
Zes weken geleden belde mijn oma, oma Eleanor, me op. Niet via de groepschat, maar rechtstreeks. Haar stem klonk zwak maar enthousiast.
« Tori, lieverd, ik word zeventig. Ik geef een feest. Een echt feest. Ik wil dat je erbij bent. »
Oma Eleanor was de enige die me niet als een genetische afwijking behandelde. Toen ik twaalf was, droeg ze een pak naar het vader-dochterbal omdat mijn vader er niet was en mijn stiefvader – Megans vader – er geen zin in had. Toen opa stierf, was zij degene die mijn hand vasthield terwijl mijn moeder druk bezig was met rouwen voor de buren.
Oma was de enige onschuldige in dit verhaal. Althans, dat dacht ik.
Drie dagen voor het feest betrapte Megan me.
Ik deed mijn appartementdeur open na een dienst van twaalf uur. Ze stond in de gang te wachten, er radeloos uitzien, haar normaal zo perfecte haar in een rommelige knot.
‘Tori.’ Ze sprong op me af. ‘We moeten praten.’
Ik gaf geen kik. Ik deed de deur open en stapte naar binnen, waarbij ik hem op een kier liet staan. Ze drong zich naar binnen.
‘Het spijt me zo,’ fluisterde ze, terwijl de tranen in haar ogen opwelden. ‘Je moet me geloven. Het gesprek… het liep uit de hand. We bedoelden het nooit—’
‘Je hebt gewed op mijn scheiding,’ zei ik. Mijn stem klonk vreemd in mijn eigen oren – vlak, zonder enige intonatie. ‘Tante Linda heeft vijftig dollar gewonnen.’
Megan deinsde achteruit alsof ik haar had geslagen. « Dat was Linda’s idee! Ik… ik was jong! Ik ging er gewoon in mee! »
‘Je was tweeëntwintig,’ corrigeerde ik. ‘En je deed het vorig jaar weer toen ik die promotie niet kreeg. Je lachte erom.’
‘Heb je dat gezien?’
“Ik heb alles gezien, Megan. 847 berichten.”
De tranen stopten onmiddellijk. Het masker viel af en onthulde de berekening eronder. Ze rechtte haar rug. « Oké. Goed. Je hebt het gezien. Maar je mag het niet aan oma vertellen. »
Ik trok mijn wenkbrauw op. « Oh? »
‘Ze is kwetsbaar, Tori. Haar hart begeeft het. Als je een scène maakt, als je haar die berichten laat zien, kan de stress haar fataal worden. Wil je verantwoordelijk zijn voor de dood van oma?’
Het was een meesterlijke demonstratie van manipulatie. Mijn eigen medeleven werd tegen me gebruikt.
‘Nu geef je ineens wel om oma’s gezondheid?’ vroeg ik. ‘Je hebt haar vorig jaar maar twee keer bezocht. Ik ben er elke zondag. Ik neem haar elke zaterdag mee naar de cardioloog. Jij behandelt haar als een fotorekwisiet voor je Instagram.’
« Ik heb een bedrijf te runnen! » snauwde Megan. « Ik heb 50.000 volgers die content verwachten! »
‘En ik heb een oma die familie verwacht.’ Ik liep naar de deur en hield hem open. ‘Ik ga naar het feest, Megan. Oma heeft me uitgenodigd.’
‘Je gaat alles verpesten,’ siste ze, terwijl ze de gang in stapte. ‘Daarom mag niemand je, Tori. Je moet altijd het slachtoffer spelen.’
Ik keek haar recht in de ogen. « En jij moet altijd de slechterik zijn. Dan staan we quitte, denk ik. »
Ik sloeg de deur dicht.
