Deprecated: La fonction wp_get_loading_attr_default est obsolète depuis la version 6.3.0 ! Utilisez wp_get_loading_optimization_attributes() à la place. in /home2/subdomines/public_html/gezonderecepten.servi.tn/wp-includes/functions.php on line 6131
Mijn zus en ik werden van elkaar gescheiden in een weeshuis – 32 jaar later zag ik de armband die ik voor haar had gemaakt bij een klein meisje.
Dat geluid heeft me decennialang achtervolgd.
Mijn nieuwe familie woonde in een andere staat.
Het waren geen slechte mensen. Ze gaven me eten, kleren en een bed waar geen andere kinderen in lagen. Ze noemden me ‘geluksvogel’.
Ze hadden er ook een hekel aan om over mijn verleden te praten.
‘Je hoeft niet meer aan het weeshuis te denken,’ zei mijn adoptiemoeder altijd. ‘Wij zijn nu je familie. Richt je daarop.’
Ik leerde beter Engels, leerde hoe ik me op school moest aanpassen en leerde dat gesprekken snel ongemakkelijk werden als ik mijn zus noemde.
Toen ik 18 werd, ging ik terug naar het weeshuis.
Dus ik ben gestopt met haar naam hardop te noemen.
In mijn hoofd is ze nooit opgehouden te bestaan.
Toen ik 18 werd, ging ik terug naar het weeshuis.
Ander personeel. Nieuwe kinderen. Dezelfde afbladderende verf.
Ik vertelde ze mijn oude naam, mijn nieuwe naam en de naam van mijn zus.
Een vrouw op kantoor ging naar de archiefruimte en kwam terug met een dun dossier.
Ik probeerde het een paar jaar later nog eens. Hetzelfde antwoord.
« Je zus is niet lang na jou geadopteerd, » zei ze. « Haar naam is veranderd en haar dossier is verzegeld. Ik kan daar verder niets over zeggen. »
« Gaat het goed met haar? Leeft ze nog? Kunt u me dat vertellen? »
Ze schudde haar hoofd.
« Het spijt me, » zei ze. « Dat is niet toegestaan. »
Ik probeerde het een paar jaar later nog eens. Hetzelfde antwoord.
Verzegeld dossier. Naam gewijzigd. Geen informatie.
Ik zag zussen ruzie maken in een winkel en voelde dat.
Het was alsof iemand haar had uitgewist en er een nieuw leven overheen had geschreven.
Ondertussen ging mijn leven gewoon verder, zoals dat nu eenmaal gaat.
Ik maakte mijn school af, werkte, trouwde te jong, scheidde, verhuisde, kreeg promotie en leerde fatsoenlijke koffie te drinken in plaats van oploskoffie.
Van buitenaf leek ik een functionerende volwassen vrouw met een normaal, ietwat saai leven.
Vanbinnen bleef ik maar aan mijn zus denken.
Ik zag zussen ruzie maken in een winkel en voelde dat.
Laten we even vooruitspoelen naar vorig jaar.
Ik zag een meisje met bruine vlechtjes die de hand van haar oudere zus vasthield en voelde het.
Sommige jaren probeerde ik haar te vinden via online zoekopdrachten en bureaus. Andere jaren kon ik het niet aan om weer tegen hetzelfde doodlopende pad aan te lopen.
Ze werd een geest waar ik niet volledig om kon rouwen.
Laten we even vooruitspoelen naar vorig jaar.
Mijn bedrijf stuurde me voor een driedaagse zakenreis naar een andere stad. Het was niet eens een leuke reis. Gewoon een plek met een kantorenpark, een goedkoop hotel en één fatsoenlijk koffietentje.
Toen zag ik het.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Advertentie
