‘En Mia?’ vroeg ik.

Haar glimlach verdween even.
‘Ze zijn nog niet klaar voor twee kinderen. Ze is nog jong. Er komt vast wel een ander gezin voor haar. Jullie zien elkaar ooit nog wel.’

‘Ik ga niet,’ zei ik. ‘Niet zonder haar.’

‘Je hebt geen keus,’ antwoordde ze zachtjes. ‘Je moet moedig zijn.’

Dat woord – dapper – betekende: doe wat je gezegd wordt.

Op de dag dat ze me meenamen, sloeg Mia haar armen om mijn middel en schreeuwde:
« Ga niet weg, Lena! Alsjeblieft! Ik zal me gedragen, beloofd! »

Ik hield haar zo stevig vast dat een medewerker haar uit mijn armen moest trekken.

‘Ik zal je vinden,’ bleef ik fluisteren. ‘Echt waar.’

Ze riep nog steeds mijn naam toen ze me in de auto zetten.

Dat geluid is me decennialang bijgebleven.

Mijn adoptiegezin woonde in een andere staat. Ze waren niet wreed. Ze gaven me eten, kleren en een eigen bed. Ze noemden me een geluksvogel.

Ze hadden er ook een hekel aan om over mijn verleden te praten.

‘Je hoeft niet meer aan het weeshuis te denken,’ zei mijn adoptiemoeder altijd. ‘Nu zijn wij je familie.’

Dus ik heb geleerd om Mia niet meer hardop te noemen.

Maar in mijn gedachten is ze nooit verdwenen.

Toen ik achttien werd, ging ik terug naar het weeshuis. Nieuw personeel. Nieuwe kinderen. Dezelfde afbladderende muren.

Ik gaf ze mijn oude naam, mijn nieuwe naam en de naam van mijn zus. Een vrouw kwam terug met een dunne map.

‘Ze werd kort na jou geadopteerd,’ zei ze. ‘Haar naam werd veranderd. Haar dossier is verzegeld.’

Jaren later probeerde ik het opnieuw. Hetzelfde antwoord.
Verzegeld dossier. Geen details.

Het leven ging verder. Ik studeerde, werkte, trouwde te jong, scheidde, verhuisde en kreeg promotie. Van buitenaf leek ik een normale volwassen vrouw met een stabiel, ietwat saai leven.