‘Het gaat meer dan goed met me,’ zei ik. ‘Ik ben in balans.’
De kantoorruimte in het Flatiron District rook naar verse verf en ambitie.
Op het messing plaatje op de deur stond: Chin & Mercer Forensic Consulting.
Sophia zat aan het bureau tegenover het mijne en hield een stroom gegevens in de gaten. « We hebben een aanwijzing in de zaak Harrison . De echtgenoot is niet in Tokio. Hij is in Cabo. »
‘Stuur de dronebeelden naar je vrouw,’ zei ik, zonder op te kijken van mijn spreadsheet.
Ik had mijn trauma omgezet in een businessmodel. Er was een wachtlijst van rijke vrouwen die vermoedden dat hun werkelijkheid werd verdraaid. Ik was de controleur van leugens.
Mijn telefoon trilde. Een sms’je van een onbekend nummer.
Lieve Ava,
Ik schrijf dit vanuit het bezoekerscentrum van de gevangenis in Otisville. Mijn advocaat zegt dat ik geen contact met je mag opnemen, maar ik moest wel. Ik geef hier een dramales. Het is het enige echte acteerwerk dat ik ooit heb gedaan. Aiden zit in een ander blok. Ik hoor dat hij ‘s nachts huilt. Ik wilde je alleen even laten weten… die avonden dat we films keken? Toen speelde ik geen rol. Ik genoot echt van je gezelschap. Je verdient iemand die echt is.
– Marcus
Ik heb het twee keer gelezen. Daarna heb ik het verwijderd.
Ik liep naar het raam met uitzicht over de stad. Beneden mij haastten miljoenen mensen zich door het leven, vertrouwend op de mensen naast wie ze sliepen. Vertrouwend op de realiteit zoals die zich aan hen voordeed.
De meesten hadden gelijk om te vertrouwen. Maar voor degenen die dat niet deden…
Ik keek toe.
