Voor Christian waren de financiële gevolgen erger dan de sociale.
De forensische audit bij zijn bedrijf bracht onregelmatigheden aan het licht waarvan hij had gehoopt dat ze verborgen zouden blijven onder een hoop jargon en creatieve benamingen.
Dat waren ze niet.
Het blijkt dat rechters het persoonlijk opvatten als je geld « leent » van geblokkeerde rekeningen en vervolgens interne documenten vervalst om het gat te dichten.
Op de dag dat zijn vonnis werd uitgesproken, zat ik in de praktijk van dokter Fitzgerald, mijn telefoon met het scherm naar beneden op het kussen naast me.
‘Hoe voel je je?’ vroeg ze.
‘Lichter,’ zei ik eerlijk. ‘Soms wel bozer. Maar lichter.’
‘En schuldig?’, vroeg ze.
Daar heb ik over nagedacht.
‘Minder dan ik had verwacht,’ zei ik. ‘Ik blijf wachten tot een golf van schuldgevoel me overspoelt – over de stroom, over het feit dat ik ze heb vernederd. Maar… ze zouden niet stoppen. Als ik ze had laten doen alsof dit een sprookjesachtig liefdesverhaal was, zou ik voor altijd in hun verhaal vastzitten als de slechterik.’
‘En jij?’ vroeg ze. ‘Wie ben jij nu in je eigen verhaal?’
Die vraag bleef me bezighouden.
In de eerste weken na de aanslag op de wijngaard had ik mezelf gemakkelijk kunnen bestempelen als de wraakzuchtige vrouw, de vrouw die tot het uiterste ging en won.
Maar wraak, hoe bevredigend het ook is, is geen identiteit. Het is een moment.
Het echte werk begon pas nadat de echo was weggeëbd en ik moest beslissen wat ik uit de as zou opbouwen.
Een jaar later zat ik in mijn nieuwe kantoor – met ramen van vloer tot plafond die uitzicht boden op Washington D.C., twee verdiepingen hoger dan waar mijn oude bedrijf al hun crisismanagers in één open kantoorruimte had gepropt.
Nadat de livestream viraal was gegaan, belde mijn baas, met een gespannen stem.
« U begrijpt dat dit het bedrijf in een lastige positie brengt, » zei hij. « Sommige van onze cliënten voelen zich ongemakkelijk bij de publiciteit. »
‘Je bedoelt dat je je ongemakkelijk voelt omdat ik heb laten zien waartoe we in staat zijn als de handschoenen uitgaan?’, antwoordde ik.
Hij zuchtte. « We behandelen delicate zaken in stilte. Dat heb je altijd begrepen. Je privéleven tot een spektakel maken— »
‘Ik heb van gerechtigheid een spektakel gemaakt,’ zei ik. ‘En ik deed het buiten werktijd. Als dat een probleem is, zeg het dan gewoon.’
Uiteindelijk hoefde hij dat niet te doen.
Ik heb ontslag genomen.
Binnen een week had ik een nieuw bedrijf geregistreerd: The Winters Group. Crisismanagement, jazeker, maar met een iets andere filosofie. Ik wiste niet zomaar dingen voor iedereen die ervoor wilde betalen. Ik koos mijn klanten zorgvuldiger uit.
« Wij helpen mensen ontsnappen aan de verhalen die anderen hen hebben opgedrongen, » vertel ik nieuwe cliënten nu. « Niet mensen die hun eigen problemen veroorzaken en de gevolgen daarvan willen ontlopen. »
Ontrouwe echtgenoten, corrupte managers, politici die stagiaires misbruikten – ik laat ze maar iemand anders hun rotzooi opruimen.
Klokaarders, bedrogen echtgenoten, vrouwelijke oprichters die door wraakzuchtige ex-partners zwartgemaakt worden? Die zaken nam ik op me.
De trouwvideo, ingekort en met onherkenbare gezichten, werd een stille casestudy. Het bewijs dat stilte soms niet de beste strategie is, maar juist aandacht.
De zaken gingen uitstekend. Blijkbaar is er een stabiele markt voor strategische waarheid.
Chloe verhuisde terug naar Ohio om bij onze tante Linda te gaan wonen, omdat ze de huur in de stad niet meer kon betalen. Tante Linda is een vrome methodiste, zo’n vrouw die Instagram « het fotoalbum van de duivel » vindt en erop staat dat iedereen om tien uur thuis is.
Ik heb Chloe niet meer gesproken sinds de dag van het bezoek aan de wijngaard.
Ze heeft natuurlijk contact met me opgenomen. Eerst boos – ze dreigde me aan te klagen voor ‘smaad’, waar mijn advocaat op een professionele, ietwat sadistische manier van genoot. Daarna met tranen in haar ogen. En vervolgens met zielige kleine emoji’s.
Ik heb haar overal geblokkeerd.
Iemand stuurde me een link naar een van haar huidige accounts. Gebruikersnaam anders, aantal volgers een fractie van wat het ooit was, video’s opgenomen in tante Linda’s beige keuken tussen haar diensten bij een Sephora in het winkelcentrum.
Even, terwijl ik haar live voor twintig kijkers zag praten over « onmisbare lipkleuren voor de herfst », voelde ik een vleugje medelijden.
Toen herinnerde ik me de sms’jes waarin ze zei dat ze me helemaal had leeggezogen, de manier waarop ze in mijn jurk naar de camera glimlachte terwijl ze de wereld vertelde dat ze nu mevrouw Winters was, en het medelijden verdween als sneeuw voor de zon.
Ik haat haar niet. Ik kies er gewoon voor om niet mee te doen.
Christian zit een gevangenisstraf van achttien maanden uit in een gevangenis met een laag beveiligingsniveau in het noorden van de staat. Verduistering, internetfraude en nog wat extra aanklachten die de officier van justitie er maar al te graag aan toevoegde toen het onderzoek genoeg belastende informatie aan het licht bracht.
Hij schrijft me soms brieven. De eerste paar waren boos en zelfrechtvaardigend. Daarna werden ze smeekbeden.
Becca, alsjeblieft. Ik heb een fout gemaakt. Chloe heeft me gemanipuleerd. Je weet hoe ze is. Ik hou nog steeds van je. We kunnen dit oplossen.
Ik heb ze allemaal niet verder gelezen dan de eerste regel. Ik gooi ze in de papierversnipperaar op mijn kantoor met dezelfde saaie efficiëntie waarmee ik reclamefolders weggooi.
Als hij de problemen wilde oplossen, had hij daar eerder mee moeten beginnen, voordat ik een hacker moest inhuren om zijn berichten uit de cloud te halen.
Als onderdeel van de scheidingsregeling – die grotendeels in mijn voordeel uitpakte, dankzij bewijs van fraude en het feit dat ik de belangrijkste kostwinner was – kreeg ik het huis, het grootste deel van onze gezamenlijke bezittingen en een flink deel van zijn verborgen cryptoportfolio dat Leo « had gevonden ».
Met een klein deel van dat geld kocht ik een nieuwe jurk. Rood. Van Valentino. Hij kostte meer dan de trouwjurk, en ik droeg hem op een willekeurige dinsdag, gewoon omdat ik dat wilde.
Barnaby snurkte trouwens door het grootste deel van deze overgangen heen, zich volkomen onbewust van zijn rol als prijs. Zijn loyaliteit stond nooit ter discussie. Toen Christian vertrok, zat Barnaby een paar dagen bij de deur, maar besloot toen dat de persoon die hem te eten gaf en met hem ging wandelen, degene was bij wie hij wilde blijven.
Slimme hond.
