Ik wist meteen wat voor soort telefoontje dit zou worden.
« Ik zou deze maand gaan trouwen! Hoe kun je dit doen?! » schreeuwde ze.
Ik zat stokstijf naar de muur te staren.
« Welke bruiloft, Louisa? Je hebt het nooit over trouwen gehad. »
Ze sneerde: « Omdat je nooit naar me luistert. »
Ze had nooit een verloving aangekondigd. Er was geen ring. Geen verloofde. Jarenlang had ze het huwelijk openlijk bespot en het ouderwets en zinloos genoemd.
‘Je hebt altijd gezegd dat je niet eens wilde trouwen,’ zei ik voorzichtig.
‘Dat betekent niet dat ik het niet verdien,’ snauwde ze. ‘Je probeert me te overschaduwen!’
‘Er is plaats voor ons beiden,’ zei ik. ‘We kunnen twee bruiloften vieren.’
« Nee! Je probeert mijn dag te verpesten! Je bent een vreselijke zus! »
Ze hing op.
Daarna bleef het stil. Ik stuurde een berichtje. En nog een. Geen reactie. Uiteindelijk accepteerde ik dat ze misschien helemaal niet zou komen – en overtuigde mezelf ervan dat dat waarschijnlijk het beste was.
Het deed nog steeds pijn, maar ik weigerde Louisa te laten verpesten waar we zo hard voor hadden gewerkt.
Op de trouwdag voelde alles perfect aan. De zon scheen, de lucht rook naar gras en zomerbloemen, en voor één keer ging er niets mis.
Vrienden hielpen me klaar te maken. Mijn moeder huilde drie keer voor de middag. Mark stuurde me een briefje waar ik zo hard om moest lachen dat ik bijna mijn make-up verpestte.
De locatie zag er prachtig uit. De taart stond vlakbij het gazon – wit, elegant, precies zoals ik me had voorgesteld.
Ik stapte in mijn jurk naar buiten, klaar voor het aansnijden van de taart, en toen zag ik haar.
Louisa.
Ze stond naast de taart in een zwarte rouwjurk, met een donkere sluier over haar gezicht. Het leek alsof ze naar een begrafenis ging – niet naar de bruiloft van haar zus.
Mijn maag draaide zich om.
Toen ze merkte dat ik staarde, glimlachte ze.
De ceremonie zelf was vlekkeloos verlopen. Toen ik naar het altaar liep, voelde ik me onaantastbaar. Toen Mark en ik elkaar kusten, omhulde het applaus ons als een golf.
