Ik dacht dat ik de perfecte bruiloft had gepland – eentje die door niets verstoord kon worden. Na jaren van inspanning, opoffering en zorgvuldige planning, geloofde ik oprecht dat de vreugde van die dag onaantastbaar was. Ik had het mis. Eén egoïstische beslissing van iemand die me het meest dierbaar was, veranderde wat een puur feest had moeten zijn in een onvergetelijke confrontatie.

Ik heb mijn bruiloft niet zomaar even tussendoor voorbereid. Het ging niet om wat bladeren door tijdschriften in mijn vrije tijd of het verzamelen van inspiratiefoto’s online. Dit was een grootschalige planning – het soort planning dat je leven stilletjes overneemt.

Veel avonden eindigden met oplichtende spreadsheets op mijn laptop, terwijl mijn verloofde, Mark, tegenover me zat, over zijn slapen wreef en vroeg: « Als we deze kosten hierheen verschuiven, klopt het dan nog steeds? »

We hadden budgetbesprekingen waar ik na afloop met een verbijsterd gezicht naar het plafond zat te staren, me afvragend hoe iemand ooit een bruiloft kon betalen. Weekenden verdwenen in lange autoritten tussen locaties, zittend op klapstoelen en knikkend terwijl coördinatoren contracten, aanbetalingen en regels uitlegden die we nauwelijks begrepen.

‘Ik wil gewoon dat het goed voelt,’ bleef ik herhalen.

‘En ons niet financieel ruïneren,’ voegde Mark er dan aan toe – half grappend, half serieus.

Niets in ons leven was ons ooit vanzelfsprekend komen aanwaaien. We hadden allebei een fulltime baan en groeiden op in gezinnen waar geld in stilte, achter gesloten deuren, met voorzichtigheid en spanning werd besproken. We wisten hoe het voelde om iets heel graag te willen en te horen dat het niet realistisch was.