Het huis dat ze tijdens hun huwelijk deelden, zou naar zijn vrouw gaan, ook al had ze er nooit een cent in geïnvesteerd. Hij wilde niet dat ze dakloos zou worden, zelfs niet na haar wreedheid en verraad. Het andere huis liet hij echter aan mij na. Hij wilde dat ik veilig was. Hij liet me ook genoeg geld na om zonder angst te leven – genoeg om te rusten, op adem te komen en me geen zorgen meer te hoeven maken over mijn overleven nadat ik al mijn bezittingen had uitgegeven om hem te redden.
Zelfs helemaal aan het einde – verlaten, lijdend en precies wetend wie was gebleven en wie was gevlucht – koos mijn zoon voor rechtvaardigheid. Hij koos voor vriendelijkheid. Hij koesterde geen wrok en sprak alleen zijn dankbaarheid uit aan degenen die ervoor hadden gezorgd dat hij niet alleen stierf.
Ik heb een goede man opgevoed.
