Toen waren batterijen en opladen niet nodig. Beweging was voldoende. Hoe sneller je ging, hoe feller het licht scheen. Simpele, bijna poëtische magie.
Toen een fiets een ruimteschip werd
Een dynamo op je fiets hebben was echt een voorrecht. In de hele buurt had maar één jongen er een. We wachtten op hem alsof het een bijzondere gebeurtenis was. Als hij aankwam, verlichtte de koplamp de straat en hielden we allemaal onze adem in. Voor ons was het net zoiets als een futuristische gadget.
Ik weet nog dat ik maandenlang droomde van een eigen dynamo. ‘s Nachts fietsen, de weg voor me zien oplichten, me volwassen voelen, bijna een volwassene. De dynamo was niet zomaar een accessoire: het was een paspoort naar avontuur, een belofte van autonomie en zelfvertrouwen.
