Soms kan een simpel voorwerp, bedekt met vuil en roest, een onverwachte emotionele reactie oproepen. Dat is precies wat er gebeurde toen mijn zoon terugkwam uit de tuin, met glinsterende ogen, in zijn handen een vreemd klein stukje metaal. Op het eerste gezicht onmogelijk te identificeren, het leek wel uit een andere tijd te komen. Geen speelgoed, geen modern gereedschap… maar iets vertrouwds, diep begraven in ons collectieve geheugen. En plotseling werd alles duidelijk.
Deze mysterieuze vondst intrigeert het hele gezin.
In eerste instantie speelden we allemaal detective. Waar kon dit cilindervormige object, met zijn kleine rolletje en beweegbare arm, toch voor dienen? Mijn zoon fantaseerde dat het een schat was, een onderdeel van een geheime machine, of zelfs een vergeten sciencefiction-rekwisiet. Bij mij bekroop me een vreemd gevoel: dat ik dit ding al eens eerder had gezien, heel lang geleden.
Het duurde slechts een paar seconden voordat de herinnering me letterlijk tegemoet sprong.
Het keerpunt: een onmiddellijke terugkeer naar de kindertijd.
Dit ‘vreemde ding’ was niets minder dan een fietsdynamo . Een object dat nu bijna uitgestorven is, maar dat ooit een absoluut symbool van vrijheid was voor generaties kinderen. Alleen al door ernaar te kijken, werd ik teruggevoerd naar de straten van mijn buurt, de lange zomeravonden en dat precieze moment waarop het licht aan de voorkant van de fiets aanging… simpelweg omdat je trapte.
