Alles zag er hetzelfde uit — en toch voelde alles anders…
Ze liet zich voorzichtig zakken in de oude fauteuil van haar man. De stoel kraakte zacht, alsof hij haar herkende. Alsof hij haar welkom heette.
Ze sloot even haar ogen.
De warmte van het huis omhulde haar opnieuw. Niet als een plek die ze moest verdedigen, maar als een thuis dat haar toebehoorde.
De strijd was voorbij.
De littekens zouden blijven — dat wist ze.
Maar voor het eerst sinds lange tijd wist ze ook iets anders zeker:
De toekomst lag weer in haar eigen handen.
