Nadat hij zijn bezittingen en zijn familie was kwijtgeraakt, raakte Thomas in een neerwaartse spiraal. Hij trok in een armoedig motel en deed precies wat een narcist doet wanneer hij in het nauw gedreven wordt: hij probeerde de touwtjes in handen te nemen.
Hij startte een livestream op sociale media. « Mijn moeder is een leugenaar, » tierde hij tegen de camera, met een wilde blik in zijn ogen. « Ze heeft de kinderen zelf vergiftigd om mij erin te luizen! Ze probeert mijn erfenis te stelen! »
Het was zielig. Maar het internet is een wrede plek. Mensen begonnen vragen te stellen die hij niet kon beantwoorden. « Waarom ben je weggelopen toen ze ziek werden? » « Waarom zijn er politierapporten over gokken? »
Vervolgens werd ik door Channel 5 News uitgenodigd voor een interview.
Ik zat in de studio, beheerst en kalm. « Hoe voelt een moeder zich? » vroeg de presentator.
‘Bevrijd,’ zei ik tegen de camera. ‘Ik besefte dat het steunen van een roofdier geen liefde is. Het is medeplichtigheid.’
Het interview ging viraal. Thomas werd een paria in het hele land. Hij werd ontslagen bij het accountantskantoor. Zijn vrienden blokkeerden zijn nummer. Hij was een besmette figuur.
Toen volgde het proces.
Stanley had de strafrechtelijke aanklachten perfect getimed. We hadden de medische rapporten, de geluidsopname van zijn bekentenis bij tante Natalie (met dank aan een afluisterapparaat dat Robert in mijn tas had gestopt) en Laura’s getuigenis.
De rechtszaal zat bomvol. Thomas zat naast een advocaat van de overheid, er grauw en grauw uitzien. Toen ik in de getuigenbank plaatsnam, probeerde hij mijn blik te vangen, me nog een laatste keer te manipuleren met een droevige, puppy-achtige blik vol spijt. Ik keek dwars door hem heen alsof hij een ruit van glas was.
‘Hij zei dat ik een last was,’ verklaarde ik duidelijk. ‘Hij zei dat hij het risico had berekend om zijn eigen kinderen te doden. Hij schatte de waarde van mijn dood op 200.000 dollar.’
De jury beraadde zich minder dan twee uur.
Schuldig. Poging tot moord met voorbedachten rade. Kindermishandeling. Fraude.
De rechter keek Thomas met minachting aan. « Meneer Peterson, uw daden getuigen van een diep gebrek aan menselijkheid. Ik veroordeel u tot twaalf jaar gevangenisstraf. »
Terwijl de gerechtsdienaren hem meesleurden, schreeuwde hij: « Mam! Je kunt ze me niet laten meenemen! Het spijt me! Het spijt me! »
Ik stond in de galerij, geflankeerd door Laura en mijn kleinkinderen. Ik voelde geen triomf, alleen een diepe, kalmerende vrede. De storm was voorbij. De lucht was helder.
Ik draaide me naar Laura om. « Laten we een ijsje gaan halen, » zei ik. « Ik ken een plek waar ze heerlijke chocolade verkopen. »
