‘Goed,’ zei Marcus, terwijl hij uit de schaduw van de studeerkamer stapte. ‘We moeten je uitbarsting bespreken. Het was… ongepast.’
Ik liet mijn hoofd zakken. « Ik weet het. Ik was gestrest. Het werk is zwaar geweest. »
Ik speelde de gebroken man. Ik liet me door hen de les lezen. Ik liet Marcus een drankje voor me inschenken en me vertellen dat ik sterker moest zijn, dat ik hun ‘methoden’ moest begrijpen. Ik knikte. Ik bood mijn excuses aan.
Die nacht lag ik naast mijn vrouw in bed. Ze sliep diep en vast, haar ademhaling was regelmatig. Ik wachtte tot 3 uur ‘s nachts.
Ik glipte uit bed en sloop naar Marcus’ studeerkamer. Het huis was stil, een graf van kostbaar mahoniehout en geheimen. Ik vond de externe harde schijven in de kluis – de code was Elena’s verjaardag. Arrogantie. Voorspelbaarheid.
Ik heb alles gekopieerd. Niet alleen het misbruik. De financiële gegevens. De e-mails. De steekpenningen vermomd als ‘advieskosten’.
Ik stond op het punt te vertrekken toen de vloer achter me kraakte.
Ik verstijfde.
“David?”
Het was Marcus. Hij stond in de deuropening, een gewaad losjes om zijn middel gebonden, een pistool in zijn hand.
‘Je bent laat op,’ zei hij, terwijl zijn ogen aan het donker moesten wennen. Hij hief het pistool op. ‘Heb je uit de spaarpot van de familie gesnoept?’
Mijn hart bonkte in mijn borst, als een gevangen vogel die wanhopig probeerde te vliegen. Maar mijn gezicht bleef een masker van kalmte. Ik had het immers van de besten geleerd.
‘Ik ben gewoon aan het werk, Marcus,’ zei ik met een kalme stem. ‘Ik ben de boekhouding aan het bijwerken, zoals je vroeg.’
Hij kneep zijn ogen samen, liet het pistool iets zakken, maar stopte het niet weg. « Om drie uur ‘s ochtends? »
‘De Aziatische markten zijn nu open,’ improviseerde ik. ‘Je wilde dat de portefeuille gediversifieerd was voordat het kwartaal voorbij was. Dat ga ik doen.’
Hij staarde me een lange, pijnlijke seconde aan. Toen grinnikte hij. Een droog, raspend geluid. ‘Zo is het. Eindelijk eens wat initiatief nemen. Goed zo, jongen.’
Hij draaide zich om en liep weg.
Ik wachtte tot ik zijn slaapkamerdeur hoorde dichtklikken. Toen pakte ik de harde schijven, liep de voordeur uit en keek nooit meer achterom.
De volgende achtenveertig uur waren een waas van tl-licht en cafeïne.
Ik heb de financiële gegevens overhandigd aan de forensische accountants die Julian had aanbevolen. Ik heb de beelden van de mishandeling overhandigd aan een privé-kinderarts die het psychologische trauma dat Leo vertoonde – het terugdeinzen, de dissociatie – heeft gedocumenteerd.
We hebben de zaak opgebouwd zoals je een doodskist bouwt: precies, met plaats voor niemand anders dan de schuldige.
Wraak is niet luidruchtig. Het is geen gegil in de nacht. Het is geduld. Het is papierwerk.
Ik heb de blokkering van de Vanderwaal Trust op dinsdagochtend om 9:00 uur in gang gezet.
Om 9:15 werden Marcus’ creditcards geweigerd bij zijn countryclub.
Om 9:30 werd Elena’s overschrijving naar haar liefdadigheidsstichting teruggefloten.
Om 10:00 stonden hun telefoons roodgloeiend.
Ze belden me. Ik nam niet op. Ik zat in Julians vergaderzaal, dronk slechte koffie en keek toe hoe de storm naderde.
De confrontatie vond niet plaats in een woonkamer. Het gebeurde in de familierechtbank, in rechtszaal 4B.
Ze kwamen binnen, omringd door een leger advocaten. Marcus zag er woedend uit, zijn gezicht was rood aangelopen. Elena keek verward, speelde het slachtoffer en depte haar droge ogen met een zijden zakdoek.
« Edele rechter, » bulderde Marcus’ hoofdadvocaat. « Dit is een onzinnige motie ingediend door een ontevreden echtgenoot die het kind heeft ontvoerd. Wij eisen onmiddellijke teruggave van de voogdij en vrijgave van de bevriezing van de activa. »
De rechter, een strenge vrouw genaamd rechter Halloway , keek over haar bril heen. « Meneer Sterling? »
Julian stond op. Hij bulderde niet. Hij fluisterde.
