Williams hart klopte zo hard dat hij het in zijn keel voelde. Hij probeerde zich het huis van Sue Melton voor te stellen en zichzelf wijs te maken dat het gewoon een plek was. Een normaal huis in een normale buurt. Maar het beeld dat in zijn hoofd opkwam, was Sues gezicht, haar ogen als vuursteen, de manier waarop ze tegen Owen sprak alsof hij een rekruut was die gebroken moest worden.
Sue Melton, gepensioneerd militair verpleegster, 68 jaar oud en nog steeds met de uitstraling van een drilsergeant. Het type vrouw dat het woord discipline gebruikte alsof het heilig was.
William had Marsha zeven jaar geleden in een collegezaal ontmoet. Ze zat op de achterste rij en volgde zijn college over de ontwikkeling van kinderen. Hij herinnerde zich dat hij haar zelfverzekerd vond. Onafhankelijk. Magnetisch. Ze stelde scherpe vragen en discussieerde met hem op een manier die levendig aanvoelde in plaats van vijandig. Hij had haar scherpte aangezien voor kracht en haar afstandelijkheid voor kalmte.
Hij besefte pas later, na de bruiloft, na de zwangerschap, toen het leven dat ze samen hadden opgebouwd te ingewikkeld was geworden om er zonder problemen uit te stappen, hoe snel die kalmte kon omslaan in wreedheid.
Nu, op de voorstoel van de auto, voelde haar aanwezigheid als een muur.
Owens snikken gingen over in snikkende ademhalingen. « Ik zal braaf zijn. Ik beloof het. Ik zal voor altijd braaf zijn. »
Williams keel brandde. « Owen, je hoeft niet voor altijd braaf te zijn. Je bent al braaf. »
Marsha slaakte een zucht van ergernis. « Zie je wel? Luister eens naar jezelf. Jij laat hem denken dat huilen hem een beloning oplevert. Hou op. »
Owen maakte plotseling zijn veiligheidsgordel los.
Williams ogen schoten naar de spiegel en werden groot. « Owen, nee, vriend. Doe je gordel weer om. »
Owen schoot met een ruk naar voren. Zijn kleine handjes grepen Williams schouder vast, zijn vingers drongen door de stof van diens shirt heen.
‘Papa, alsjeblieft,’ riep Owen, zijn adem heet en vochtig tegen Williams nek. ‘Alsjeblieft, laat me niet gaan. Alsjeblieft.’
De auto week een centimeter af richting de lijn voordat William hem corrigeerde. Hij voelde zijn hartslag versnellen, zijn hersenen gaven in alle richtingen waarschuwingen af.
Marsha draaide zich abrupt en boos om. Haar hand schoot naar voren en greep Owens pols vast.
Owen slaakte een kreet. Een scherp, verschrikt geluid.
‘Ga zitten,’ siste Marsha, haar stem laag en dreigend. ‘Nu.’
Williams maag draaide zich om. ‘Marsha,’ zei hij, en er klonk een waarschuwing in zijn stem die hij zelden gebruikte. ‘Laat los.’
Marsha liet Owens pols los, maar de schade was al aangericht. Rode vlekken verschenen op Owens huid, als vingervormige blauwe plekken die elk moment konden ontstaan.
Owen zakte terug in zijn autostoeltje. Zijn gehuil veranderde, het maakte plaats voor een uiting van vermoeidheid en verslagenheid. Zijn tengere schouders trilden, maar het geluid was zachter, alsof hij had geleerd dat harder niet per se veiliger betekende.
