Hoofdstuk 5: Het onderzoek
Victor zat in zijn kantoor in Fort Bragg. Elke operatie was vlekkeloos verlopen. Zijn telefoon trilde.
De sheriff heeft contact opgenomen met de lokale FBI. Hij beweert dat militaire middelen worden misbruikt. Een onderzoek wordt verwacht.
Victor glimlachte kil. Hij pakte zijn bureautelefoon en belde de basiscommandant, generaal Raymond Cross.
« Meneer, ik moet u informeren over een zich ontwikkelende situatie met betrekking tot mijn familie. »
Tien minuten later zat Victor tegenover generaal Cross, met een map tussen hen in. De video. De documentatie. Alles.
‘Jezus, Victor,’ zei generaal Cross. ‘Je speelt hier met vuur.’
“Ja, meneer.”
‘Je wilt weten of ik je zal steunen als de FBI aan de deur komt kloppen.’
« Ik wil dat u de waarheid weet voordat ze arriveren, meneer. »
Generaal Cross leunde achterover. « Ik heb dit gesprek nooit gehad. Wat er ook in Pinehurst gebeurt, is een zaak voor de lokale politie. Als u ernaar vraagt, zal ik zeggen dat u sinds kerstochtend onafgebroken op de basis bent geweest. Verder weet ik niets. »
« Dank u wel, meneer. »
“Victor, ik help je omdat ik hetzelfde zou doen als iemand mijn kind pijn zou doen. Maar als dit voorbij is, gaan we een lang gesprek voeren over waar de grens ligt.”
De FBI arriveerde op 3 januari. Ze hebben Victor vier uur lang ondervraagd.
« Sheriff Dolan beweert dat u de verdwijningen van negen mensen in scène hebt gezet met behulp van militaire middelen, » aldus de hoofdagent.
“Dat is nogal een beschuldiging. Ik ben continu op deze basis geweest. Mijn studenten hebben regelmatig trainingen gevolgd.”
Ze interviewden vijftien studenten. Ze vertelden allemaal hetzelfde verhaal. Continue training. Geen verlof.
‘Kolonel,’ zei de agent gefrustreerd. ‘Negen mensen die bij dat incident betrokken zijn, worden vermist. Heeft u er wel eens aan gedacht dat ze misschien op de vlucht zijn omdat ze schuldig zijn?’
‘Dat lijkt waarschijnlijk,’ zei Victor.
De FBI was vertrokken. Chesters laatste poging was mislukt.
Op 5 januari verdween Wayne Dolan spoorloos. Op 6 januari verdween Spencer Dolan uit zijn pandjeshuis. Elf slachtoffers minder. Nog zes te gaan.
Rebecca kreeg een complete zenuwinzinking. Ze kwam schreeuwend aan bij Fort Bragg. Ze werd opgenomen op de psychiatrische afdeling. Victor heeft haar één keer bezocht.
‘Het spijt me,’ fluisterde ze. ‘Ben jij het?’
‘Nee, dankzij jou niet,’ zei Victor, en hij liep weg.
Die nacht verdwenen er nog drie Dolans spoorloos. Chester had de overgebleven zes in zijn huis verzameld. De stroom viel uit. Chester werd twaalf uur later alleen wakker.
Op zijn keukentafel stond een laptop met een videobeeld. Wayne in een zeecontainer. Spencer in een betonnen cel. De anderen in detentiecellen.
Er verscheen een bericht: Je hebt een keuze, sheriff. Geef jezelf aan voor corruptie. Beken dat je de aanval op Jake Sutton hebt verzwegen en treed af. Of ik begin de gijzelaars één voor één te elimineren. Je hebt 24 uur.
Chesters telefoon ging. Het was Victor.
“Ik zei toch dat je het moest bewijzen. Dat lukte niet. En nu zitten we hier.”
“Dit is ontvoering! Terrorisme!”
‘Denken jullie soms dat wat jullie familie heeft gedaan minder monsterlijk is, omdat hij het overleefd heeft? Ze probeerden hem voor de lol te vermoorden. Vierentwintig uur, sheriff. Bekennen, aftreden, verantwoordelijkheid nemen. Of ik doe met jullie familie hetzelfde als wat jullie met mijn zoon probeerden te doen. Alleen ben ik er beter in.’
Chester zat urenlang in zijn keuken. Hij overwoog de FBI te bellen. Maar ze zouden hem nooit geloven.
Bij zonsopgang op 7 januari liep Chester Dolan het gerechtsgebouw van Moore County binnen. Hij had een laptop bij zich met daarop de video van Rebecca en documenten die zijn corruptie bewezen.
“Ik wil volledige immuniteit voor mijn zoon, mijn nichtje en Spencers moeder. In ruil daarvoor beken ik schuld aan alles.”
De deal werd gesloten. Chester bekende en accepteerde vijftien jaar gevangenisstraf. Zijn onschuldige familieleden werden diezelfde avond vrijgelaten. Wayne, Spencer en de anderen werden nooit gevonden.
Officieel zijn het vermiste personen. Onofficieel zitten ze levenslange gevangenisstraf uit op plekken die veel erger zijn dan welke gevangenis dan ook.
