“Als er iets misgaat, als een leverancier niet komt opdagen, als er schade aan de locatie ontstaat, als iemand gewond raakt… dan ben jij aansprakelijk. Niet Avery. Niet Taylor.”
« Jij. »
Ik voelde iets kouds in mijn maag.
“Daar had ik niet aan gedacht.”
“De meeste mensen doen dat niet. Daarom bestaat er een evenementenverzekering.”
Hij haalde nog een document tevoorschijn.
Heeft u een evenementenverzekering afgesloten?
“Niemand heeft het erover gehad. Ik dacht niet—”
“Dat dacht ik al niet.”
Hij leunde achterover in zijn stoel en bekeek me over zijn leesbril heen.
“Amelia, er is nog iets anders.”
Ik hield me schrap.
“Ik heb wat onderzoek gedaan naar Green Valley Estate. Weet u hoeveel het huren van een evenementenlocatie daar doorgaans kost?”
‘Vijfendertigduizend,’ zei ik. ‘Dat is wat ik betaalde voor het hoogseizoen. September.’
« Hun standaardtarief is vijfentwintigduizend. »
Het nummer kwam eerst niet tot me door.
‘Pardon… wat?’
“Vijfentwintigduizend. Je hebt tienduizend meer betaald dan hun normale tarief, en het contract is weliswaar geldig, maar het betreft hun premiumpakket, dat diensten bevat die je niet nodig had en waarschijnlijk niet eens zult merken. Extra bedienend personeel, luxer beddengoed, een coördinatortoeslag die normaal gesproken wordt kwijtgescholden – dingen die zijn toegevoegd om de prijs op te drijven.”
Mijn handen begonnen te trillen. Ik zette mijn koffiekopje snel neer voordat ik het zou omstoten.
‘Het wordt erger,’ zei Martin zachtjes.
“De offerte voor de catering die u heeft ontvangen, is ook te hoog. Ik heb het bedrijf rechtstreeks gebeld en gezegd dat ik de bruiloft van mijn dochter aan het plannen was, op dezelfde datum, op dezelfde locatie en met hetzelfde aantal gasten. Ze gaven me een offerte van drieëntwintigduizend euro, niet van achtentwintigduizend.”
Vijfduizend.
Ze hadden me vijfduizend te veel in rekening gebracht.
“De bloemen – vijftienduizend – dat is eigenlijk best redelijk gezien de hoeveelheid en kwaliteit. De fotografie lijkt ook prima.”
“De jurk…”
Hij zweeg even, en ik zag iets in zijn gezichtsuitdrukking waardoor mijn borst zich samenknijpte.
“En hoe zit het met de jurk?”
“Amelia, ik heb de bruidsboetiek gebeld. Vera Wang-jurken kosten daar tussen de acht en vijftienduizend euro, met een gemiddelde van ongeveer tienduizend. Ze wilden me zonder toestemming geen details over Sophies jurk geven, maar ze bevestigden wel dat een jurk die in maart van dit jaar is gekocht voor een bruiloft in september binnen die prijsklasse valt. Dus die twaalfduizend euro klopt wel. Waarschijnlijk.”
“Maar dit is het probleem.”
Martin haalde een uitgeprinte e-mail tevoorschijn.
“Ik heb ook de bedrijfsregistratiegegevens van Taylor bekeken. Ze heeft afgelopen november een LLC geregistreerd.”
Het papier schoof over zijn bureau naar me toe.
De naam trof me als een fysieke klap.
Sophie’s droomevenementen.
‘Sophie’s Dream Events,’ herhaalde ik, met een vlakke stem.
‘Wat voor soort bedrijf?’ vroeg ik met moeite.
« Evenementenplanning en -coördinatie. Met name bruiloften. Volgens het businessplan dat ze heeft ingediend, wilde ze geloofwaardigheid opbouwen met een portfolio van hoogwaardige evenementen. »
Het besef overspoelde me als ijskoud water.
“De bruiloft…”
“De bruiloft,” bevestigde Martin. “Ik denk dat ze Sophie’s bruiloft als proefproject hebben gebruikt. De exorbitante prijzen. Hun namen als contactpersonen bij leveranciers. De fotodocumentatie die Taylor op Instagram plaatst.”
“Ze bouwen een bedrijf op met jouw geld.”
Ik stond op en liep naar het raam.
Drieënveertig verdiepingen lager haastten mensen zich over de stoep, levend hun leven, zich er niet van bewust dat het mijne aan het instorten was.
‘Hoeveel?’ vroeg ik, mijn stem hol. ‘Hoeveel heb ik te veel betaald?’
« Minimaal vijftienduizend, » zei Martin. « Mogelijk meer, afhankelijk van wat ik nog niet heb ontdekt. »
Vijftienduizend bovenop de honderdzevenentwintigduizend die ik al had uitgegeven.
‘Maar Amelia,’ zei Martin, ‘dat is niet wat me het meest zorgen baart.’
Ik draaide me om en keek hem aan.
“Wat kan er nou erger zijn?”
« Twee weken geleden, » zei Martin, « stuurde Avery e-mails naar alle leveranciers met het verzoek om u uit hun communicatie te verwijderen en alle toekomstige correspondentie naar hem en Taylor te richten. Niet alleen vragen over facturering. Alles. Wijzigingen in de planning. Eindbetalingen. »
« Hij sluit je systematisch uit van een evenement waarvoor je betaalt. »
“Waarom zou hij dat doen?”
Martins gezichtsuitdrukking was pijnlijk.
