Diego ging uiteindelijk verslagen zitten. « Mam, we verdrinken. De hypotheek is omhoog gegaan, de kinderen, de auto… Ik dacht dat het maar tijdelijk zou zijn. »
‘Tijdelijk wat? Me in de schulden steken?’ onderbrak ik hem. Mijn stem klonk kalm, bijna koud.
Laura’s toon werd harder. « Marta, je hebt een afbetaald appartement, spaargeld… en wij zijn je familie. Je zou niet op straat belanden omdat je ons hebt geholpen. »
‘Helpen is niet hetzelfde als je voordoen als iemand anders,’ antwoordde ik. ‘En je hebt me hier achtergelaten met vijf dieren, zonder waarschuwing, terwijl je naar een resort ging. ‘Eindelijk vrij!’ Vrij van wat? Van mij?’
Diego bedekte zijn gezicht. « Het briefje was mijn idee… Ik wilde niet dat je zou weigeren. »
‘Natuurlijk,’ zei ik. ‘Want als je het me rechtstreeks zou vragen, zou ik het recht hebben om nee te zeggen.’
Ik vertelde ze wat ik had gedaan terwijl ze aan het proosten waren in het resort: ik had de bank gebeld, elke transactie genoteerd, een blokkering aangevraagd, om een rapport gevraagd en een bevriende advocaat gebeld. Ik heb niet geschreeuwd. Ik heb gewoon de feiten opgesomd. Op een gegeven moment keek Diego op met rode ogen.
“Gaan jullie ons aangeven?”
‘Ik ga mezelf beschermen,’ antwoordde ik. ‘En ik ga mijn identiteit terugwinnen.’
Laura barstte uit in woede. « Je overdrijft! Het was gewoon een lening! We zouden het terugbetalen! »
‘Met mijn vervalste handtekening,’ zei ik. ‘Dat is geen lening. Dat is een misdaad.’
Diego staarde naar zijn telefoon alsof hij wilde verdwijnen.
“Mam… zeg me wat je wilt.”
Ik keek hem vastberaden aan. ‘Ik wil dat je vandaag terugkomt. Ik wil dat je bij de bank een machtiging ondertekent waarin je erkent wat er is gebeurd. En ik wil dat je vanaf nu begrijpt dat ik niet de automatische oplossing voor je ben. Ik ben je moeder, ja. Maar ik ben ook een vrouw met grenzen.’
