Mijn naam is Marta Salcedo, ik ben 56 jaar oud en ik ben altijd al degene geweest die dingen repareert. Dus toen mijn zoon Diego belde en zei: « Mam, kom dit weekend naar huis, we hebben een familieweekend nodig, » aarzelde ik geen moment. Ik kleedde me mooi aan, nam een taart mee en kocht zelfs boodschappen voor iedereen. In gedachten hoorde ik al gelach, het geklingel van servies en warme knuffels.
Toen ik aankwam, verdween de opwinding als sneeuw voor de zon. Het huis was leeg. Geen Diego, geen zijn vrouw Laura, geen kinderen. De enige geluiden waren krassende nagels en gemiauw. Drie honden en twee katten omsingelden me alsof ik het reserveplan was. Op het aanrecht lag een haastig gekrabbeld briefje: « Zorg goed voor ze, alstublieft. » Ik verstijfde. Het was geen uitnodiging. Het was een valstrik.
Ik liep de woonkamer in en daar lag het ‘bewijs’: een afgedrukte foto van het hele gezin, lachend in een luxe resort. Daaronder stond in dikke letters: ‘Eindelijk vrij!’ Ik voelde een golf van schaamte en woede, maar ik haalde diep adem. ‘Marta, maak geen scène,’ zei ik tegen mezelf. Ik opende de koelkast: bijna leeg. In de prullenbak lagen benzinebonnen en een gescheurde envelop.
Terwijl ik water voor de dieren inschonk, trilde mijn telefoon. Een melding van de bank: « Betaling geautoriseerd: € 1.980. » Ik had niets gekocht. Twee minuten later nog een: « Leningaanvraag in behandeling. » Mijn mond werd droog. Ik opende de bankapp en zag transacties die ik niet herkende. Mijn handen trilden zo erg dat ik mijn telefoon bijna liet vallen.
